چرا به عملی نشدن وعده‌ها عادت داریم؟ 

امروز داشتم به این فکر می‌کردم که چرا ما از عملی نشدن وعده‌های مسئولان گرامی متعجب نمی‌شیم؛ بعدش یادم اومد ما از دوران مدرسه برای این شرایط آموزش ویژه می‌دیدیم اونم به کمک چیزی به نام «بانک جوایز». تو هر مدرسه‌ای یک کمد عموماً خاکستری بود که روش نوشته بود بانک جوایز. داخلش هم یکسری وسایل جذاب مثل توپ، منچ و مارپله، راکت بدمینتون و... دیده می‌شد. کمدی که همیشه قفل بود و روی طبقاتش به شکل عجیبی همیشه خاک داشت. اصلاً خوب شد با اون همه خاک و تار عنکبوت از اون جوایز به کسی داده نمی‌شد، چون خیلی خطری بود. خود من کلاس اول وارد دبستان گل‌های خندان شدم این جوایز اونجا بود؛ تا کلاس پنجم که رفتم راهنمایی به‌جز چند تا مورچه که اونجا تردد داشتن چیزی از کمد کم و زیاد نشد. جالبه که با این همه هروقت هم می‌گفتن اگه بچه‌های خوبی باشین از اون جوایز بهتون میدیم ما باور می‌کردیم؛ به‌خصوص این‌که با خودمون می‌گفتیم وقتی قبلاً ندادن لابد الان میدن دیگه! من که فکر کنم کلید بانک جوایز مدرسه ما مثل بقیه مدارس گم شده بود وگرنه دلیل نداشت وعده‌ای بدن که عملی نشه؛ درست مثل وعده کاهش قیمت دلار و طلا...