در انتظار کامبک روستایی
مصطفی قاسمیان
برای اولین بار حدود 10 سال پیش به عنوان یک استعداد درخشان فیلمسازی، در جشنواره فجر نگاهها را به خود خیره کرد و به موفقیت ویژهای دست یافت که برای بسیاری از بزرگان سینمای ایران رخ نداده بود: کسب 9 سیمرغ از جمله سیمرغ بهترین کارگردانی و بهترین فیلم از نگاه تماشاگران. بعد از «ابد و یک روز» که جریانساز شد و نقطه اوج اول ژانر جنوبشهری در سینمای ایران لقب گرفت، خط پرداختن به مسئله اعتیاد را از زاویهای دیگر ادامه داد و به «متری شیشونیم» رسید که باز هم سروصدای زیادی بهپا کرد و تماشاگران فراوانی یافت. با این حال بسیاری همچنان بهترین فیلم سعید روستایی را «ابد و یک روز» میدانستند. او سپس کمی بیشتر خط عوض کرد و با ورود عمیقتر به خانوادهای از طبقه فرودست در «برادران لیلا»، پدرسالاری را ریشه مشکلات اجتماعی و اقتصادی آنها دانست؛ فیلمی که اگرچه جنجال بزرگی به پا کرد، ولی از سوی بسیاری از تماشاگران و منتقدان، باز هم عقبگردی برای روستایی تلقی شد.
همزمان با این عقبگرد تدریجی، در جهان سینما بهتدریج شناختهتر شد؛ طوری که فیلمساز جوان با فیلم نسبتاً بومی «ابد و یک روز»، به اکران قابل قبولی برای «متری شیشونیم» در اروپا رسید و سپس با «برادران لیلا»، برای اولین بار سرمایهگذاری خارجی و حضور در جشنواره فیلم کن را تجربه کرد. سعید روستایی حالا با «زن و بچه» بازگشته و قرار است یک هفته دیگر فیلمش را روی پرده سینماهای ایران ببیند؛ در حالی که طی یک دهه فیلمسازی، به موازات دریافت اعتبار بینالمللی، در میان تماشاگران ایرانی با واکنشهایی مثبت کمتری همراه شده و دیگر اکران فیلمش شور و شوق ویژهای در تماشاگران به وجود نیاورده. آیا نمایش چهارمین فیلم، روستایی را از این روند رو به عقب بازخواهد گرداند؟