
بیستوپنجمین دوره لیگ برتر فوتبال کشورمان حدود 20 روز دیگر آغاز میشود. لیگی که در چند فصل اخیر بهدلایلی مثل فیزیکی شدن بازیها، رفتن ستارهها به تیمهای حاشیه خلیج فارس یا لیگهایی مثل پرتغال و... جذابیت قبل را ندارد؛ مدتهاست بازیکن جدیدی رو نمیشود و هیجان بازی تیمها بیشتر مبتنی بر حاشیه است تا کیفیت فوتبالی. حضور در اردوی تیم ملی هم انگیزه لازم را به بازیکنان برای بهبود کیفیت فنیشان نمیدهد. بهغیر از 4 تیم استقلال، پرسپولیس، تراکتور و سپاهان تیمهای دیگر شانس چندانی برای قهرمانی یا سهمیه ندارند. با این اوصاف عجیب نیست که شاهد لیگ با کیفیتی نباشیم. اما از آنجایی که در فصل منتهی به جام جهانی 2026 هستیم شاید ورق کمی برگردد و بازیکنانی که در لیگ برتر ماندند تلاش کنند بازیشان به چشم سرمربی تیم ملی بیاید. البته که قلعهنویی در بیشتر مواقع نشان داده دامنه انتخابهایش محدود است و حتی وقتی میخواهد به اصطلاح جوانگرایی کند هم منظورش بازی دادن به عارف آغاسی 28 ساله به جای شجاع خلیلزاده 36 ساله است. موضوعی که چندان با روح جوانگرایی تناسبی ندارد. از طرفی سال منتهی به جام جهانی اگر بخواهد تا مصدومیت مواجه شود ریسک بزرگی است، پس شاید برخی بازیکنان سعی کنند در سبک بازی فیزیکیشان تجدید نظر کنند؛ یا از حواشی و رفتارهای غیرحرفهای بیرون از زمین دور شوند. شاید همین تمرکز روی تمرین و ورزش باعث شود کیفیت حدود 50 بازیکنی که از لیگ برتر شانس دارند جزو فهرست 23 نفره تیم ملی باشند بهتر و در نتیجه لیگ جذابتر شود. هرچند در تمام ادوار بیشترین شانس دعوت را بازیکنانی دارند که در لیگهای خارجی بازی میکنند.