به مناسبت روز پرستار پای درددل 2 سفیدپوش پرتلاش شهرمان نشستیم
خستگی ناپذیر مثل پرستار
هانیه غلامی
پرستار واژهای است که چندین گزاره را در خود دارد، انسانیت، صبر، مهربانی، از خودگذشتگی و مسئولیتپذیری در کنار هم باعث شده است که این واژه با نام مقدس حضرت زینب کبری (س) پیوند بخورد. سالروز تولد اسوه صبر و استقامت حضرت زینب (س) بهانه ای است برای گرامی داشت پرستاران سفیدپوشی که به حرفه خود به چشم شغل نمینگرند، بلکه با آن زندگی میکنند و عاشقانه و خستگیناپذیر ایستاده اند؛ هر چند غبار خستگی از کار زیاد بر چهرههایشان نمایان می شود اما لبخند از لبانشان گم نخواهد شد تا خاطر بیمار مکدر نشود و آرامش جان، درد جسم را کاهش دهد. به همین مناسبت گفت و گویی با دو نفر از پرستاران پرتلاش مشهد داشتیم که از عشق، صبر و انسان دوستی گفتند.
برای قلب تپنده بیمار
سعید موشکاف مدیر پرستاری بیمارستان رضوی است، با 14 سال سابقه کار و در 38 سالگی جزو مدیران جوان محسوب میشود. او که خود پیش از این در بخش قلب و عروق فعالیت داشته است در گفت و گو با «خراسان رضوی» میگوید: پرستاری دارای سه بعد است، مراقبت و درمان، دوم این که پرستار حلقه وصل بین پزشک و بیمار محسوب میشود و باید 24 ساعته در کنار بیمار باشد و علاوه بر اقدامات لازم، شرح حال بیمار را به پزشک ارائه دهد و سومین جایگاه این است که پرستار نیز مثل همه افراد جامعه نقشی در خانواده دارد. صادقانه بگویم ما واقعا در دو محیط زندگی میکنیم و در بسیاری از زمانها، ساعتهایی که در بیمارستان هستیم بیشتر از بودن در کنار خانواده است. سختیهای بسیاری دارد و صبوری میخواهد. درواقع، کار پرستار محدود به ارائه خدمات درمانی نیست، بلکه بعد روانی و ارتباط عاطفی با بیمار را نیز شامل میشود و با رفتار خود بر نگرش اجتماعی فرد تأثیر میگذارد. او با اشاره به پیوند نام حضرت زینب(س) با روز پرستار ادامه میدهد: اتفاقات مختلفی ممکن است در جامعه بیفتد برای مثال در زمان کرونا، افراد خانواده از هم دوری می کردند ولی پرستاران در کنار بیماران ارائه خدمت داشتند و همان طور که میدانید شهدای سلامت را جامعه درمانی ما تقدیم کرد. از این پرستار پرتلاش شهرمان میپرسم آیا به تغییر شغل خود فکر کرده؟ بدون مکث پاسخم را می دهد: من عاشقانه شغل پرستاری را دوست دارم و هیچ وقت به شغل دیگری فکر نکردهام و احساس رضایت دارم. وی در پاسخ به درخواست ما برای روایت خاطرهای از دوران کاریاش به حضور خود در بخش پیوند قلب و ریه اشاره میکند و از جوان 17 سالهای میگوید که بعد از پیوند به کما میرود، پزشکان از بیمار قطع امید میکنند ولی او به عنوان پرستار ناامید نمیشود، هر روز با او سخن میگوید تا بعد از گذشت 40 روز به زندگی برمی گردد. موشکاف با ذوقی که نمیتواند در صدایش پنهان کند، میافزاید: علیاصغر اکنون ازدواج کرده و یک دختر سه ساله دارد. او البته در این گفت و گو، کمبود نیروی پرستاری و مسائل مرتبط با معیشت پرستاران را از چالشهای امروز شغل پرستاری عنوان می کند که نیازمند تدبیر و اقدام متولیان است.
ایستاده در میان چالشها
فرهاد صمدیه کارشناسی ارشد تکنولوژی گردش خون دارد و در اتاق عمل قلب باز بیمارستان امام رضا (ع) مشغول به کار است. او 13سال است که در لباس پرستاری به مردم خدمت میکند. صمدیه ترجیح می دهد بیش از هر چیز دیگر درباره سختی ها و چالشهای پرستاری بگوید و با اشاره به عدم تناسب میان حجم مسئولیت و حقوق دریافتی پرستاران می گوید: پرستاران بخش عمدهای از بار مراقبت از بیماران را در تمام ساعات شبانهروز بر عهده دارند، با این حال سطح دریافتی آنها معمولاً با سختی کار، فشار روحی و میزان ریسک شغلیشان همخوانی ندارد.
وی ادامه می دهد یکی دیگر از چالشهای اقتصادی قابل توجه در حرفه پرستاری موضوع مالیات و نظام پرداختهای چندگانه است.
صمدیه با اشاره به برگزاری دورههای آموزش احیای قلبی-ریوی توسط دانشگاه علوم پزشکی مشهد برای به روزرسانی دانش و مهارتهای بالینی مدرسان و پرستاران فعال در مراکز درمانی و بر اساس آخرین دستورالعملهای بینالمللی احیای قلبی–ریوی ادامه میدهد: با وجود همه مشکلات، پرستاران همچنان با روحیهای فداکارانه و تعهد حرفهای بالا در مسیر خدمت به بیماران گام برمیدارند. نمونه بارز این فداکاری در زمان بروز ایست قلبی–ریوی بیماران مشاهده میشود؛ جایی که پرستار، بدون توجه به خستگی یا شرایط محیطی، با تمام توان علمی و جسمی خود برای بازگرداندن حیات بیمار تلاش میکند. این روحیه ایثار و ازخودگذشتگی، بیانگر آن است که پرستاری صرفاً یک شغل نیست، بلکه تعهدی انسانی، اخلاقی و الهی است که در سخت ترین لحظات نیز پایدار می ماند. از او سوال میکنیم با وجود همه این چالشها چه چیزی باعث میشود به کارتان ادامه دهید، صمدیه در جواب میگوید: با وجود تمام این چالشها، بسیاری از پرستاران با تعهد، دانش و پشتکار به خدمت خود ادامه میدهند. آنها ماندهاند به امید آیندهای بهتر برای خود و کشورشان و به خاطر این باور که بیماران به حضور و مراقبت آنها نیاز دارند. این حس مسئولیت و تعهد درونی، نیرویی است که پرستاران را در مسیر خدمت پایدار نگه می دارد و باعث می شود در سخت ترین شرایط نیز کیفیت مراقبت را حفظ کنند.