از حساسبودن بیشازحد دختربچهام خسته شدم
عبدالحسین ترابیان | روانشناس
در راس نیازهای کودکان بعد از نیازهای اولیه مانند آب، غذا و ... نیاز به امنیت قرار دارد و والدین با درک شرایط سنی کودک باید تامین امنیت و آرامش او را همواره مدنظر داشته باشند. بنابراین پرتوقعی والدین و داشتن انتظاراتی فراتر از توان کودک و اخم کردن و دعوای مکرر است که احساس ناامنی را در پی دارد و باعث میشود کودک دچار بیقراری عصبی شود و مشکل برای والدین ایجاد کند. والدینی که درک مناسبی از مرحله رشد فرزندشان دارند و امنیت بخشی و جو روانی مطلوبی برای او فراهم میکنند، در این فضای امن است که کودکشان آزادانه به دنبال ارضای کنجکاویهای خود خواهد رفت و با آرامش به بازیهای دلخواه خود خواهد پرداخت. با ارضای این دو ویژگی است که میتوان ادعا کرد فرزند ما کودکی اولش را با موفقیت گذرانده و این موفقیتها در کودکی اول، زمینهساز موفقیت او در کودکی دوم و نوجوانی خواهد شد.
کودک با دعوا کردن ادب نمیشود
همه والدین محترم باید توجه داشته باشند که کودکی اول سن آموزش و یادگیری رسمی و اجباری کودک نیست و کودک به صورت غیررسمی در خانه ،مهد و پیشدبستانی یاد میگیرد. در این سن اگر با کودک دعوا کنیم تا ادب شود، فقط امنیت و آرامش او را سلب کرده ایم و ادب کردن رسمی مربوط به کودکی دوم (۶تا۱۲سالگی) است که این مرحله را سن تادیب مینامند.
کودک با دعوا کردن ادب نمیشود
همه والدین محترم باید توجه داشته باشند که کودکی اول سن آموزش و یادگیری رسمی و اجباری کودک نیست و کودک به صورت غیررسمی در خانه ،مهد و پیشدبستانی یاد میگیرد. در این سن اگر با کودک دعوا کنیم تا ادب شود، فقط امنیت و آرامش او را سلب کرده ایم و ادب کردن رسمی مربوط به کودکی دوم (۶تا۱۲سالگی) است که این مرحله را سن تادیب مینامند.