پس از کشمکشهای فراوان برای تعیین محل برگزاری این دیدار، آبیها که به دلیل کیفیت نامطلوب چمن ورزشگاه شهر قدس خواهان میزبانی در ورزشگاه دیگری بودند، پس از دور زدن ایران برای یافتن زمینی بهتر در نهایت با مخالفتها روبهرو و ناچار شدند بار دیگر به شهر قدس بازگردند تا در شرایطی نامناسب و روی چمنی افتضاح میزبان گلگهر باشند. استقلال با هدف نزدیک ماندن به صدر جدول و جلوگیری از افزایش فاصله با رقبا وارد میدان شد، اما به دلیل سرمای عجیب شهرقدس از حضور گسترده هوادارانشان بیبهره بود و سکوهای خالی ورزشگاه به چشم میآمد. شاگردان تارتار در همان نیمه اول کار آبیها را با ضربه سر پویا شهرآبادی، یکسره کردند. این دیدار در نهایت با همان تکگل به پایان رسید تا استقلال که در باتلاق تساویها گرفتار شده بود، در بدترین زمان ممکن شکست بخورد و حالا با شرایطی سخت به دیدار معوقه برابر سپاهان، قهرمان نیمفصل، برود.

درخشش سنگربانان و یک جوان ۱۹ ساله
شاید بهترین بازیکن استقلال در این دیدار آدان بود؛ گرچه کمی روی گل اول مقصر بود اما چند واکنش خوب داشت و اگر او نبود، استقلال احتمالاً با اختلاف بیشتری شکست میخورد. بازیکنان استقلال آنقدر ضعیف ظاهر شدند که شاید بهتر باشد به غایبان تیم اشاره کنیم؛ کسانی که اگر حضور داشتند، شرایط متفاوت میشد. نمونهاش رستم آشورماتف که به دلیل محرومیت غایب بود و جای او عارف غلامی بازی کرد؛ غلامی نمایش خوبی نداشت و نبود آشورماتف بیش از پیش به چشم میآمد، چرا که هم استقلال روی شاهکار خط دفاعیاش گل خورد و هم از پاسهای بلند و هم از پاسهای بلند و دقیق او که میتوانست به بازی ریتم بدهد، محروم بود. نازون هم که به واسطه گلش در بازی قبلی فیکس شده بود، اصلاً کار خاصی نکرد و انگار استقلال با او ده نفره بود. در این بازی، ماشاریپوف پس از مدتها برای نخستین بار در فصل جاری در لیست تیم قرار گرفت اما به میدان نرفت؛ کوشکی اما با ورود به زمین، ریتم تازهای به بازی داد و نشانههایی از بهبود در حملات استقلال دیده شد. قلیزاده هم برخلاف دو بازی قبلی، نمایش خوبی نداشت و فرصتهایش را از دست داد تا این بار شب، شب درخشش جوان ۱۹ ساله گلگهر، پوریا شهریاری باشد؛ کسی که تنها گل بازی را زد و خوش درخشید. در کنار او، گروسیان با چند واکنش خوب از بهترینهای گلگهر بود. همچنین حضور سیاوش یزدانی، مدافع سابق استقلال، در قلب خط دفاعی گلگهر از نکات قابل توجه این مسابقه بود.
استقلالِ سینوسی ساپینتو
استقلالِ ساپینتو در این دیدار سایهای از آن استقلال بازی قبلی برابر المحرق بود و نمایش ناامیدکننده و شلختهای، بهویژه در نیمه نخست، ارائه کرد. در نیمه دوم اما استقلال با حملات پرتعداد وارد زمین شد، ولی دفاع مطلق تیم تارتار کار را برای آبیها سخت کرده بود. تارتار بارها نشان داده تیمهایش دفاع منسجم و محکمی دارند و این بار هم با همان شگرد همیشگی، گل زد و سپس به دفاع رفت. ساپینتو برای فرار از شکست خانگی، تمام مهرههای هجومی خود را به زمین فرستاد، اما کمدقتی مهاجمان، شرایط نامناسب زمین چمن و البته نمایش خوب گروسیان، دروازهبان گلگهر، مانع از به ثمر رسیدن گل تساوی شد. در نهایت استقلال پس از حدود ۹۰ روز، بار دیگر طعم شکست را چشید و یک باخت تلخ خانگی را تجربه کرد. نکته قابل توجه درباره استقلالِ ساپینتو این است که روند تیمش تداوم ندارد و کاملاً سینوسی است؛ اگر در یک بازی نمایش خوبی ارائه میدهد، تضمینی برای تکرار آن در دیدار بعدی وجود ندارد. جالبتر اینکه پس از شکست، معدود تماشاگران حاضر در ورزشگاه قلعه حسنخان علیه ریکاردو ساپینتو شعار «حیا کن، رها کن» سر دادند تا شرایط سرمربی پرتغالی بیش از پیش بحرانی شود.
این بار پیروزیِ مرد بازنده!
مهدی تارتار که در سالهای گذشته همیشه برابر استقلال بازنده بوده، این بار موفق شد طلسم ناکامیهایش مقابل آبیها را بشکند. آمار او مقابل استقلال عجیب و منحصربهفرد است؛ تارتار تاکنون ۱۴ بار برابر آبیها در لیگ برتر شکست خورده که این بیشترین تعداد باخت یک سرمربی مقابل یک تیم در تاریخ لیگ برتر محسوب میشود. آخرین برد تیمهای تحت هدایت تارتار برابر استقلال به ۷ سال و ۴ ماه و ۱۳ روز پیش برمیگشت؛ زمانی که پارس جنوبی جم با نتیجه ۱-۰ آبیها را شکست داد. حالا پس از سالها، او دوباره توانست استقلال را مغلوب کند؛ آن هم با همان سبک دفاعی که به شگرد تیمهایش تبدیل شده است.