سریال بیپایان هزینههای بینتیجه استقلال
شایان اله آبادی
باشگاه استقلال در سال جاری با اتکا به پولهای هلدینگ خلیجفارس و مدیریت تاجرنیا که علاقه ویژهای به دیده شدن دارد، تصمیم گرفت دامنه فعالیتهای خود را فراتر از مستطیل سبز گسترش دهد تا با تیمداری در رشتههای مختلف ورزشی، نام این باشگاه را در رویدادهای گوناگون پررنگتر کند؛ انتخابی که روی کاغذ میتوانست بلندپروازانه و قابل دفاع باشد، اما در عمل تا اینجای کار به پروژهای شکستخورده بدل شده که دستاوردی جز پولپاشی بیرویه و خدشهدار کردن برند باشگاه نداشته است. در حالی که تیم فوتبال بزرگسالان استقلال روزهایی بحرانی را سپری میکند، مدیران باشگاه و در رأس آنها علی تاجرنیا بدون توجه به اولویتها، در عطش تأسیس تیمهای جدید هستند تا شاید با تکیه بر ویترینهای پوشالی، ناکامیهای خود را پنهان کنند. در ماههای اخیر، بیش از ۲۰ تیم در رشتههایی نظیر فوتسال، بسکتبال، والیبال، هندبال، کشتی و حتی والیبال ساحلی در دو بخش آقایان و بانوان تشکیل شده و حتی شنیدهها حاکی از آن است که مدیران درصدد راه اندازی تیم بسکتبال با ویلچر هم هستند. استقلال با صرف هزینههای نجومی برای جذب فوقستارههایی همچون حامد حدادی و حسن یزدانی هم به جایی نرسیده؛ چرا که در کشتی قافیه را در فینالی پرحاشیه به رقبا باخت و در بسکتبال هم با وجود قراردادهای سنگین بازیکنانش، سه شکست پیاپی را تجربه کرده است. نمایش ضعیف مهره گرانقیمتی نظیر حدادی که حتی یک امتیاز هم برای تیمش کسب نکرده، نشاندهنده آن است که از نگاه مدیران فعلی و بهخصوص آقای دکتر، موفقیت نه در کسب جام، بلکه در تبلیغات نمایشی و پزهای مدیریتی خلاصه میشود.
پول پاشی برای چه؟
چندی پیش محمدرضا زنوزی در یک برنامه تلویزیونی مدعی شد استقلال برای تیم فوتبالش پنجهزار میلیارد تومان هزینه کرده است؛ عددی که در نگاه اول برای تیم فوتبال غیرمنطقی به نظر میرسد، اما اگر مجموعه تیمداریهای باشگاه در رشتههای مختلف را کنار هم بگذاریم، شاید بتوان به چنین رقمی نزدیک شد. جالب اینکه هیچ واکنش رسمی از طرف آبیها به ادعای زنوزی نشد. استقلال در فصل جاری یکی از پرهزینهترین باشگاههای ایران بوده، آن هم نه فقط در فوتبال، بلکه در اغلب رشتههایی که وارد آنها شده و خروجی قابلتوجهی هم نداشته است. ابعاد این پولپاشی زمانی آشکار میشود که نگاهی به جزئیات قراردادها بیندازیم؛ از بودجههای میلیون دلاری در فوتبال تا قرارداد ۷ میلیارد تومانی با حسن یزدانی آنهم برای تنها دو کشتی. علاوه بر این، جذب کشتیگیران تراز اول روس و هزینههای گزاف در تیم بسکتبال برای خرید ملیپوشان پرشمار و حامد حدادی تنها بخشی از این ولخرجیهاست. این وضعیت در تیم فوتسال بانوان و سایر رشتههای نوپا هم تکرار شده است. در کنار آن، فوتسال بانوان و سایر رشتهها هم با بودجههای قابل توجه بسته شدند، بدون آنکه تاکنون خروجی مشخصی داشته باشند.
اشتیاق سیریناپذیر برای تیمداری
نکته تاملبرانگیز در سیاستهای جاری باشگاه استقلال اینجاست که بهرغم نتایج فاجعهبار در رشتههای تازه تأسیس، گویی هیچ ترمزی برای جاهطلبیهای هزینهبر مدیران وجود ندارد. استقلال در شرایطی به دنبال گسترش ویترین ورزشی خود است که تیم بسکتبال این باشگاه در قعر جدول روزگارش را میگذراند؛ و در سایر رشتهها هم عمدتاً در میانه سرگردانند. با این حال، تاجرنیا و همراهانش ظاهراً هنوز عطش عجیبی برای تاسیس تیمهای جدید دارند و همچنان در پی افزودن برگهای جدید به کارنامه جنجالی خود هستند و قصد دارند تیم بسکتبال با ویلچر باشگاه را هم راهاندازی کنند. اکنون این پرسش جدی در افکار عمومی و نزد هواداران شکل گرفته است که آیا این حجم از اصرار بر تأسیس تیمهای متعدد در سایه شکستهای متوالی، تلاشی برای اعتلا و ترویج نام «استقلال» است یا تاجرنیا بیش از هر چیز، میخواهد نام خودش را سر زبانها بیندازد؟