
بارسلونا بعد از رفتن مسی حالا سالهاست تلاش میکند خود را تیمی بینیاز از ستارهمحوری نشان دهد، اما شکست سنگین مقابل اتلتیکو مادرید در
کوپا دل ری، بیش از آن که ضعفهای دفاعی بارسلونا را عیان کند، یک حقیقت تلخ را به رخ کشید؛ این تیم بدون رافینیا هویت خود را گم میکند. بازیکنی که نبودش، تعادل فنی و حتی روانی بارسلونا را بههم میریزد. تیم هانسی فلیک بدون این وینگر برزیلی، خلاقیت، جسارت و لبه تیز خود را از دست داده است. نگاهی به آمار این فصل نشان میدهد، بارسا در ۵ مورد از ۶ شکست خود، رافینیا را در اختیار نداشته است. با حضور او، درصد پیروزی آبیاناریها به عدد خیرهکننده ۹۱ میرسد، اما بدون او این آمار به ۶۰درصد سقوط میکند. این اختلاف فاحش نشان میدهد رافینیا فقط یک مهره هجومی نیست؛ او کاپیتانی است که با پرس، دوندگی و شخصیتش، تیم را جلو میکشد؛ یک «ارتش تکنفره» واقعی. البته نباید تمام بار شکست را به نبود یک نفر خلاصه کرد. غیبت پدری هم حسابی بارسا را به دردسر میاندازد، بازیکنی که وقتی نباشد انتقال توپ به خط حمله به سختی صورت میگیرد و خلاقیتی در بلوگرانا نمیبینیم! از سوی دیگر، یامال با وجود استعداد فوقالعادهای که دارد، در ۷ تقابل حساس مقابل رقبایی چون رئال مادرید، اتلتیکو، چلسی و پاری سن ژرمن، هنوز نتوانسته گل یا پاس گلی ثبت کند. این در حالی است که یامال در فصل گذشته مقابل همین تیمهای بزرگ نمایشهای درخشانی داشت؛ عملکردی که بخشی از آن به دلیل حضور رافینیا در سمت چپ خط حمله بود.