تار و مارِ اوسمار به دست تارتار
شایان
آخرین دیدار از هفته بیستویکم لیگ برتر، دیروز به میزبانی سیرجان برگزار شد؛ نبردی که نه یک مسابقه عادی، بلکه جدالی سرنوشتساز برای تعیین معادلات صدر جدول بود. پرسپولیس درحالی پا به این دیدار گذاشت که آمار تاریخیاش مقابل گلگهر، بارقههای امید را دردل هواداران زنده نگه داشته بود.سرخپوشان پایتخت امیدوار بودند با تکیه بر رکورد طولانی شکستناپذیری برابر این تیم،۳ امتیاز شیرین را به حساب خود واریز کنند و پیش از بازی سایر مدعیان، صدرنشین شوند. اما واقعیت این روزهای پرسپولیس چیز دیگری است. تیمی که پس از برکناری وحید هاشمیان و بازگشت اوسمار، نوید روزهای روشن را میداد، حالا در باتلاق بحران فرو رفته است.ثبت۳ باخت در۵ بازی ابتدایی نیمفصل دوم، شاگردان اوسمار را تشنه پیروزی کرده بود، اما مهدی تارتار و شاگردان جوانش نقشهای متفاوت در سر داشتند. گلگهر با ارائه یک بازی مالکانه و بینقص، نه تنها نوار شکست ناپذیری پرسپولیس را پاره کرد، بلکه با زدن سه سوپرگل تماشایی، اقتدار خود را به رخ کشید. حالا صدر جدول به رنگ سرمهای گلگهر درآمده و تیمی که پیشتر استقلال را مغلوب کرده بود، با درهم کوبیدن پرسپولیس نشان داد مدعی قهرمانی است. درسوی مقابل، پرسپولیسِ همیشه بالانشین، حالا روزهای خوب را از یاد برده؛ تیمی که هر هفته سردرگمتر میشود و نشانی از یک مدعی واقعی درآن دیده نمیشود.
کدام خط دفاعی؟
درست است که اوسمار ویرا دراین مسابقه بازیکنان زیادی را در اختیار نداشت و مصدومیت بازیکنانی مثل اوستون اورونوف، کنعانیزادگان و محمدی دست او را بسته بود، اما آنچه درخط دفاعی پرسپولیس دیدیم، نزدیک به یک فاجعه تمامعیار بود. پورعلیگنجی، مدافعی که سابقه سالها لژیونر بودن، بازی در جام جهانی و لیگ قهرمانان آسیا را دارد، یکی از ضعیفترین نمایشهای فصلش را ارائه داد. اشتباهات پیاپی او درکنار عملکرد نهچندان مطمئن ابرقویی، قلب خط دفاعی را به پاشنه آشیل تیم تبدیل کرد. درکنارهها هم اوضاع بهتر نبود. فرزین معاملهگری که به دلیل غیبت محمدی به میدان رفت، تأثیر خاصی نداشت و عملاً در فاز دفاعی و هجومی گم بود. دنیل گرای هم که فقط می دود و برای دویدن پول میگیرد نه فوتبال بازی کردن.
بدون اورونوف قرمزها زهر ندارند
اما بزرگترین حفره پرسپولیس در غیاب اورونوف نمایان شد. سرخها بدون ستاره ازبک خود، رسماً هیچ نقشهای برای رسیدن به گل ندارند. وقتی اورونوف نیست، خلاقیت در تیم میمیرد و بازیکنان در زمین گیج و سردرگم به نظر میرسند. اشتباهات کادرفنی هم قوزِ بالای قوز شد؛ نیمکتنشین کردن سروش رفیعی و اعتماد به میلاد سرلک که یکی از بدترین روزهای فوتبالیاش را سپری کرد، میانه زمین را تقدیم حریف کرد. درحالی که خدابندهلو روی دور باطل افتاده و پیام نیازمند هم به هیچ توپی نه نمیگوید، تنها نقطه روشن پرسپولیس شاید سرگیفی بود که سعی داشت کیفیت بازیکنان ازبک را به رخ بکشد. درنقطه مقابل، گلگهر ازگروسیان درون دروازه تا لطفعلی درخط حمله، بینقص بودند. لطیفی پور با زدن دو سوپرگل، مرد اول میدانی بود که پرسپولیس درآن هیچ حرفی برای گفتن نداشت.
اوسمار به خودت بیا!
شکست مقابل گلگهر، چهارمین باخت پرسپولیس در۶ دیدار اخیر بود؛ آماری که برای تیمی با ادعای قهرمانی، فراتر ازیک هشدار و درحد یک فروپاشی تاکتیکی است. نکته تاریکتر اینجاست که تمام این شکستها در بازیهای خارج از خانه رقم خورده است. اوسمار ویرا که قرار بود زنجیر ناکامیها را پاره کند، حالا خود در بنبست بازیهای بیرون از تهران گرفتار شده و به تیمهایی چون فجرسپاسی، فولاد، ملوان و حالا گل گهر باخته است. کلافگی و استیصال درچهره سرمربی برزیلی درکنار زمین مشهود بود، اما آنچه هواداران را بیش از باخت عصبانی میکند، واکنش او پس از بازی است.
اوسمار در نشست خبری با خونسردی عجیبی گفت: «نگران اخراج نیستم، نگران بهترشدن تیمم هستم!» این جملات درحالی بیان میشود که تیم او در نیمه اول بازی با گلگهر به بنبست کامل رسیده بود و خریدهای جدیدش هم کارآیی لازم را ندارند. اگر پرسپولیس قرار است دوباره مدعی باشد، اوسمار باید هرچه زودتر به خودش بیاید؛ اشتباهات تاکتیکی، انتخابهای بحثبرانگیز و حتی خریدهای نهچندان موفق را بپذیرد. درغیر این صورت، شاید سرخها خیلی زود مجبور شوند با کورس قهرمانی خداحافظی کنند.
کدام خط دفاعی؟
درست است که اوسمار ویرا دراین مسابقه بازیکنان زیادی را در اختیار نداشت و مصدومیت بازیکنانی مثل اوستون اورونوف، کنعانیزادگان و محمدی دست او را بسته بود، اما آنچه درخط دفاعی پرسپولیس دیدیم، نزدیک به یک فاجعه تمامعیار بود. پورعلیگنجی، مدافعی که سابقه سالها لژیونر بودن، بازی در جام جهانی و لیگ قهرمانان آسیا را دارد، یکی از ضعیفترین نمایشهای فصلش را ارائه داد. اشتباهات پیاپی او درکنار عملکرد نهچندان مطمئن ابرقویی، قلب خط دفاعی را به پاشنه آشیل تیم تبدیل کرد. درکنارهها هم اوضاع بهتر نبود. فرزین معاملهگری که به دلیل غیبت محمدی به میدان رفت، تأثیر خاصی نداشت و عملاً در فاز دفاعی و هجومی گم بود. دنیل گرای هم که فقط می دود و برای دویدن پول میگیرد نه فوتبال بازی کردن.
بدون اورونوف قرمزها زهر ندارند
اما بزرگترین حفره پرسپولیس در غیاب اورونوف نمایان شد. سرخها بدون ستاره ازبک خود، رسماً هیچ نقشهای برای رسیدن به گل ندارند. وقتی اورونوف نیست، خلاقیت در تیم میمیرد و بازیکنان در زمین گیج و سردرگم به نظر میرسند. اشتباهات کادرفنی هم قوزِ بالای قوز شد؛ نیمکتنشین کردن سروش رفیعی و اعتماد به میلاد سرلک که یکی از بدترین روزهای فوتبالیاش را سپری کرد، میانه زمین را تقدیم حریف کرد. درحالی که خدابندهلو روی دور باطل افتاده و پیام نیازمند هم به هیچ توپی نه نمیگوید، تنها نقطه روشن پرسپولیس شاید سرگیفی بود که سعی داشت کیفیت بازیکنان ازبک را به رخ بکشد. درنقطه مقابل، گلگهر ازگروسیان درون دروازه تا لطفعلی درخط حمله، بینقص بودند. لطیفی پور با زدن دو سوپرگل، مرد اول میدانی بود که پرسپولیس درآن هیچ حرفی برای گفتن نداشت.
اوسمار به خودت بیا!
شکست مقابل گلگهر، چهارمین باخت پرسپولیس در۶ دیدار اخیر بود؛ آماری که برای تیمی با ادعای قهرمانی، فراتر ازیک هشدار و درحد یک فروپاشی تاکتیکی است. نکته تاریکتر اینجاست که تمام این شکستها در بازیهای خارج از خانه رقم خورده است. اوسمار ویرا که قرار بود زنجیر ناکامیها را پاره کند، حالا خود در بنبست بازیهای بیرون از تهران گرفتار شده و به تیمهایی چون فجرسپاسی، فولاد، ملوان و حالا گل گهر باخته است. کلافگی و استیصال درچهره سرمربی برزیلی درکنار زمین مشهود بود، اما آنچه هواداران را بیش از باخت عصبانی میکند، واکنش او پس از بازی است.
اوسمار در نشست خبری با خونسردی عجیبی گفت: «نگران اخراج نیستم، نگران بهترشدن تیمم هستم!» این جملات درحالی بیان میشود که تیم او در نیمه اول بازی با گلگهر به بنبست کامل رسیده بود و خریدهای جدیدش هم کارآیی لازم را ندارند. اگر پرسپولیس قرار است دوباره مدعی باشد، اوسمار باید هرچه زودتر به خودش بیاید؛ اشتباهات تاکتیکی، انتخابهای بحثبرانگیز و حتی خریدهای نهچندان موفق را بپذیرد. درغیر این صورت، شاید سرخها خیلی زود مجبور شوند با کورس قهرمانی خداحافظی کنند.