حاشیه بهجای فوتبال، روایت تکراری سیاوش یزدانی
درجریان دیدارپرسپولیس وگلگهر، باردیگرشاهد صحنهای بودیم که بیش از آنکه رنگ وبوی فنی داشته باشد، بیانگربیتوجهی یک بازیکن پیشکسوت به کارتیمی و روحیه همتیمی جوانش بود.یزدانی پس ازآنکه همتیمیاش، شهرآبادی، موقعیت گلزنی را از دست داد، با ادبیاتی تند وفریادهایی که بیشتر مناسب نزاعهای خیابانی است تا مستطیل سبز، به اوتاخت. این رفتار، تصویری تکراری ازبازیکنی است که درسالهای اخیر، حاشیههایش بسیار بیشتر از بازیاش به چشم آمده است . واقعیت تلخ درمورد یزدانی این است که هواداران فوتبال اورا نه با نمایشهای درخشان دفاعی، بلکه با جنجالهای بیپایانش به یاد میآورند. اوبازیکنی است که گویی بدون حاشیه نمیتواند به حیات ورزشی خود ادامه دهد.ازماجراهای قدیمی مثل فحاشی به شجاع خلیلزاده وعکاسی درجلسه کنکوردکترا که منجر به محرومیتش شد، تا حملات تند و بیسابقه ماه گذشتهاش به باشگاه سابقش استقلال؛ یزدانی نشان داده که درایجاد تنش، استعدادی به مراتب بیشتر از فوتبال دارد. این مدافع ۳۴ ساله که اکنون درگلگهرنمایشی کاملاً معمولی و رو به افول دارد، انگار فراموش کرده که درسالهای پایانی فوتبال خود قراردارد. بازیکنی که درچند سال اخیرافت فاحشی داشته، به جای تمرکز براحیای کیفیت فنی، همچنان بر طبل خودبزرگبینی ودرگیری با زمین وزمان میکوبد. با این روند ورفتارهای عصبی که تمرکزتیمی را برهم میزند، هیچ بعید نیست که سیاوش یزدانی خیلی زودترازآنچه تصورمی شود، از دنیای فوتبال محوگردد. فوتبال ایران شاید یزدانی جنجالسازرا به یاد بیاورد، اما قطعاً یزدانی فوتبالیست را خیلی زود فراموش خواهد کرد.