
در تاریخ شعر آیینی معاصر، نام زنده یاد سیدرضا مؤید با ارادت به اهلبیت(ع) و سرودن برای مناسبتهای مذهبی گره خورده است. شاعری که کلامش تنها در چارچوب مدح و مرثیه باقی نماند، بلکه با نگاهی هوشمندانه و زمانشناس، رویدادهای روز را نیز در آیینه شعر بازتاب داد. عید غدیر، یکی از مهمترین مناسبتهایی است که در آثار موید جایگاهی ویژه داشت و مؤید بارها با زبان شعر، شکوه این واقعه بزرگ را روایت کرد.
او در یکی از سرودههای خود، غدیر را سرچشمهای از نور و ولایت میداند و میسراید:
از پای کلیم عشق بشکافت غدیر
آیینهوش از نور خدا تافت غدیر
یک برکه شده است چشمهسار برکت
تشریف ولایت ز علی یافت غدیر
***
بر دست نبی چو قامت افراشت علی
صد مرتبه شد هر آنچه را داشت علی
زیبا گل خلقت است و در هر کاری
گل کرد علی، گل زد و گل کاشت علی
ماجرای عیدی امام علی (ع) در روز عید غدیر از زبان موید
اما شاید یکی از جذابترین جلوههای شاعری سیدرضا مؤید، پیوند دادن مناسبتهای دینی با اتفاقات روز باشد. نمونهای از این نگاه، به روزهای عید غدیر و ماجرای مشهور پرتاب کفش توسط یک خبرنگار عراقی در جریان نشست خبری به سمت جورج بوش، رئیس جمهور سال های پیش آمریکا آن هم در روز عید غدیر بازمیگردد.
سید احمد موید فرزند سید رضا موید ، درباره شکلگیری این شعر به خبرنگار روزنامه خراسان گفت : «شبی که خبر پرتاب کفش خبرنگار عراقی به سمت بوش در جریان یک کنفرانس خبری از تلویزیون پخش شد، سر سفره شام بودیم. پدرم همان لحظه و به صورت فیالبداهه این دو بیت را سرود.
نازم به علی که نور او را هرگز
طوفان حوادث کم و خاموش نکرد
آنقدر کریم است که در عید غدیر
از عیدی بوش هم فراموش نکرد
طنزی ظریف، هوشمندانه و در عین حال معناگرا در این ابیات موج میزند. مؤید با بهرهگیری از یک رخداد سیاسی پرسروصدا، مفهومی عمیق را یادآوری میکند؛ این که عدالت علوی، پیام خود را به همه میرساند و سهم ستمگران از این سفره معنوی، چیزی جز تلنگری برای بیداری نیست.