مردم ولایتمدار مشهد با گذر 140 شب  از تجمعات شبانه اعلام می کنند تا زمانی که رهبر انقلاب بخواهند در خیابان حضور خواهیم داشت

در میدان می مانم، همقدم رهبرم

هانیه غلامی

​​​​​​​
بیش از 140 شب است که مردم ولایتمدار و وطن دوست مشهد همپای همه ملت ایران بر قرار شبانه خود استوارند. پرچم ایران لحظه ای بر زمین نمی ماند. درست همان روز است، 9 اسفند، آن لحظه که مدرسه بر سر دانش آموزان بی گناه مینابی آوار شد، لبخندها گم شد و مادری که برای چند لحظه دیر رسیدن فرزندش به خانه موی سپید می کرد، در میان آوار به دنبال پاره های پیکر عزیزتر از جانش بود؛ شاید کمی گیسوی سوخته یا دستی بریده را باز یابد. اکنون همان سحرگاه است، آن هنگام که خبر شهادت آقای شهید ایران، بند بند وجود ملتی را از هم گسست اما حقیقت راهش آن ها را محکم تر از قبل به هم پیوند داد. ملت شهیدپرور ایران اسلامی بیش از 4 ماه در خیابان ها بیدار و پاسدار مکتبی هستند که قائد شهید امت بذل جان برایش کرد. حالا 10 روز از آن تشییع بی نظیر می گذرد؛ از 18 تیرماه، آن هنگام که خیابان امام رضا (ع) یکپارچه بود از عزاداران سیاهپوشی که پرچم سرخ انتقام به دست گرفتند و سیدالشهدای انقلاب ایران را تا بهشت امام مهربانی ها بدرقه کردند. دارالذکر حرم مطهر میعادگاه آزادگان جهان و هر کس بارقه ای از عشق به اهل بیت (ع) و مکتب عاشورا دارد، شد. اما نه خاک سرد است نه انسان ایرانی فراموشکار! غبار مزار شهید چشم را نمی آزارد، بلکه نوری می شود برای روشنایی بصر. 
خروش شبانه مشهدی ها، پرشورتر از قبل ادامه دارد. سوگ و حماسه، عشق و ایثار دیگر یارای توصیف حضور این مردم نیستند. مردم شریف و میهن دوستی که از وحدت و هوشیاری می گویند. از گوش به فرمان رهبر جوان بودن و از دلتنگی برای عزیز سفرکرده که نیست و فقدانش زخمی ناسور بر جان است. این شب ها پرچم ایران در خیابان های مشهد دست به دست می شود، از دست نسل اول انقلاب و آن ها که گرد گذر زمان بر چهره دارند تا کودکانی که هنوز رهبر خود را ندیده اند و نوجوانان و جوانانی که میاندار این حماسه اند. در روزهایی که دشمن جنایتکار جنوب کشور را مورد تعرض قرار می دهد و در اندیشه ایجاد تفرقه در بین صفوف یکپارچه مردم است. این جا در دیار خورشید قلب ها برای هموطنان می تپد و مشهدی ها خطاب به نیروهای نظامی خود می گویند: «میدان با شما- خیابان با ما».