چطور فرزند 6 سالهام را برای جلسه مشاوره آماده کنم؟
زهرا موید | کاندیدای دکتری تخصصی مشاوره
مخاطب گرامی، بهتر است کودک را پیش از مراجعه در جریان قرار دهید، اما مهمتر از «گفتن یا نگفتن»، شیوهای است که این موضوع را با او مطرح میکنید. به این نکات توجه کنید:
1برای یک کودک ششساله، شنیدن جملههایی مثل «چون مشکل داری باید پیش روانشناس بروی» میتواند این تصور را ایجاد کند که در او ایرادی وجود دارد یا قرار است در جلسه مورد قضاوت قرار بگیرد. بنابراین بهتر است مراجعه به روانشناس را به شکلی طبیعی و متناسب با سن کودک توضیح دهید. مثلاً میتوانید بگویید: «میخواهیم پیش کسی برویم که کارش کمک کردن به بچههاست؛ وقتی چیزی ناراحتشان میکند، میترساند یا برایشان سخت است. آنجا ممکن است با هم حرف بزنید، بازی کنید، نقاشی بکشید و درباره چیزهایی که دوست داری یا نگرانت میکند صحبت کنی.»
2 لازم نیست قبل از جلسه کودک را برای پاسخ دادن به سوالات آماده کنید یا از او بخواهید درباره مشکلاتش توضیح بدهد. همچنین بهتر است از جملاتی مانند «اگر خوب رفتار نکنی، روانشناس میفهمد» یا «باید همه چیز را به روانشناس بگویی» استفاده نکنید. چنین جملاتی ممکن است روانشناس را برای کودک به چهرهای تهدیدکننده تبدیل کند و از همان ابتدا مانع شکلگیری رابطه درمانی شود.
3 اگر کودک درباره جلسه سوال کرد، بهتر است پاسخ شما صادقانه و ساده باشد. میتوانید بگویید: «ممکن است روانشناس با تو حرف بزند یا با هم بازی کنید. هر چیزی را که دوست داشتی میتوانی بگویی و اگر چیزی را نمیدانستی یا نمیخواستی همان لحظه دربارهاش حرف بزنی، اشکالی ندارد.»
4 هدف جلسه اول الزاماً حل مشکل نیست، بلکه ایجاد احساس امنیت و شکلگیری رابطه با کودک است. در کار با کودکان، بازی، نقاشی و فعالیتهای متناسب با سن، فقط سرگرمی نیستند، بلکه میتوانند راههایی برای برقراری ارتباط و شناخت بهتر دنیای هیجانی کودک باشند. بنابراین بهتر است به جای اینکه کودک را با این پیام به جلسه ببریم که «تو مشکلی داری و باید درستت کنیم»، پیام متفاوتی دریافت کند: «چیزی برایت سخت شده و قرار است یک بزرگسال متخصص به تو کمک کند تا آن را بهتر بفهمی و راحتتر با آن کنار بیایی».
این تفاوت ظاهراً کوچک، میتواند در تجربه کودک از رواندرمانی و شکلگیری اعتماد او نقش مهمی داشته باشد.
1برای یک کودک ششساله، شنیدن جملههایی مثل «چون مشکل داری باید پیش روانشناس بروی» میتواند این تصور را ایجاد کند که در او ایرادی وجود دارد یا قرار است در جلسه مورد قضاوت قرار بگیرد. بنابراین بهتر است مراجعه به روانشناس را به شکلی طبیعی و متناسب با سن کودک توضیح دهید. مثلاً میتوانید بگویید: «میخواهیم پیش کسی برویم که کارش کمک کردن به بچههاست؛ وقتی چیزی ناراحتشان میکند، میترساند یا برایشان سخت است. آنجا ممکن است با هم حرف بزنید، بازی کنید، نقاشی بکشید و درباره چیزهایی که دوست داری یا نگرانت میکند صحبت کنی.»
2 لازم نیست قبل از جلسه کودک را برای پاسخ دادن به سوالات آماده کنید یا از او بخواهید درباره مشکلاتش توضیح بدهد. همچنین بهتر است از جملاتی مانند «اگر خوب رفتار نکنی، روانشناس میفهمد» یا «باید همه چیز را به روانشناس بگویی» استفاده نکنید. چنین جملاتی ممکن است روانشناس را برای کودک به چهرهای تهدیدکننده تبدیل کند و از همان ابتدا مانع شکلگیری رابطه درمانی شود.
3 اگر کودک درباره جلسه سوال کرد، بهتر است پاسخ شما صادقانه و ساده باشد. میتوانید بگویید: «ممکن است روانشناس با تو حرف بزند یا با هم بازی کنید. هر چیزی را که دوست داشتی میتوانی بگویی و اگر چیزی را نمیدانستی یا نمیخواستی همان لحظه دربارهاش حرف بزنی، اشکالی ندارد.»
4 هدف جلسه اول الزاماً حل مشکل نیست، بلکه ایجاد احساس امنیت و شکلگیری رابطه با کودک است. در کار با کودکان، بازی، نقاشی و فعالیتهای متناسب با سن، فقط سرگرمی نیستند، بلکه میتوانند راههایی برای برقراری ارتباط و شناخت بهتر دنیای هیجانی کودک باشند. بنابراین بهتر است به جای اینکه کودک را با این پیام به جلسه ببریم که «تو مشکلی داری و باید درستت کنیم»، پیام متفاوتی دریافت کند: «چیزی برایت سخت شده و قرار است یک بزرگسال متخصص به تو کمک کند تا آن را بهتر بفهمی و راحتتر با آن کنار بیایی».
این تفاوت ظاهراً کوچک، میتواند در تجربه کودک از رواندرمانی و شکلگیری اعتماد او نقش مهمی داشته باشد.