رسانههای آمریکا درباره شکست محاسبات در جنگ و محدودشدن راههای خروج رئیسجمهور آمریکا چه می گویند؟
تیغ رسانه ها بر گردن ترامپ
شش ماه پس از آغاز جنگ با ایران، فضای رسانهای و نخبگانی آمریکا دیگر شباهتی به روزهای نخست حمله ندارد. وعده «پیروزی سریع»، جای خود را به پرسش درباره راه خروج داده؛ امید به تسلیم تهران، به نگرانی از فرسایش ذخایر تسلیحاتی آمریکا رسیده و عملیاتی که قرار بود اقتدار واشنگتن را تثبیت کند، اکنون به اهرمی علیه اعتبار سیاسی دونالد ترامپ تبدیل شده است. از آتلانتیک تا والاستریتژورنال و از تایم تا سیبیاس، روایت مشترکی در حال شکلگیری است. ترامپ بدون شناخت درست از ظرفیت تحمل ایران، وارد جنگی شد که پایان روشنی برای آن نداشت؛ هشدارهای اطلاعاتی را نادیده گرفت، هرمز را به مهمترین برگ برنده تهران تبدیل کرد و حالا میان تشدید جنگ، عقبنشینی یا پذیرش امتیاز در مذاکرات گرفتار شده است. گزارشها، تحلیلها و نظرسنجیهای بررسیشده در این گزارش، همگی هفته اخیر منتشر شدهاند و تصویری کاملاً تازه از نگاه رسانهها و افکار عمومی آمریکا به جنگ ارائه میکنند.
نکته مهم آن است که همه این رسانهها لزوماً مخالف هرگونه عملیات نظامی علیه ایران نیستند؛ اما حتی رسانههای محافظهکار و نزدیک به ساختار قدرت نیز اکنون درباره محاسبات اولیه جنگ، فقدان راهبرد خروج و هزینههای ادامه آن پرسشهای جدی مطرح میکنند. برای ترامپ، این شاید خطرناکتر از اعتراض جریانهای ضدجنگ باشد: تردید درباره جنگ، از حاشیه سیاست آمریکا به متن رسانههای جریان اصلی رسیده است.
والاستریتژورنال: هشدارها روی میز ترامپ بود
والاستریتژورنال ضربه را به نقطه حساستری وارد کرد: پیامدهای امروز جنگ، کاملاً پیشبینینشده نبود. براساس گزارش این روزنامه، جامعه اطلاعاتی آمریکا پیش از حمله هشدار داده بود که ترور رهبر ایران الزاماً به فروپاشی نظام یا ظهور حکومتی منعطف منجر نمیشود و ممکن است نیروهای سختگیرتر را به قدرت برساند. احتمال مسدودشدن هرمز، حمله به نیروهای آمریکایی و حرکت سریعتر تهران بهسوی بازدارندگی هستهای نیز مطرح شده بود. ترامپ با وجود این ارزیابیها، سناریوی خوشبینانه تسلیم سریع ایران را انتخاب کرد.
تایم: جنگ نظامی جواب نداد
تایم، بازگشت ترامپ از عملیات نظامی به تحریمهای گسترده را نه نشانه ابتکار، بلکه اعتراف عملی به ناکامی گزینه نظامی ارزیابی کرد. در گزارش این نشریه، تریتا پارسی صریحاً میگوید: ترامپ به جنگ اقتصادی برگشته، زیرا «جنگ نظامی کار نکرد». پس از شش ماه، ایران شروط واشنگتن را نپذیرفته، هرمز همچنان مهمترین اهرم تهران باقی مانده و ذخایر مهمات آمریکا نیز تحت فشار قرار گرفته است. تایم هشدار میدهد که تحریمهای تازه ممکن است بهجای تسلیم ایران، معیشت مردم را تخریب و چرخه جدیدی از تشدید تنش ایجاد کند. جمعبندی گزارش این است که ترامپ گزینه مؤثری جز بازگشت به دیپلماسی ندارد.
اکونومیست: اکثریت، اصل جنگ را اشتباه میدانند
نظرسنجی اکونومیست و یوگاو نشان میدهد نارضایتی از جنگ دیگر محدود به نخبگان و تحلیلگران نیست. ۵۷ درصد آمریکاییها گفتهاند تصمیم ورود به جنگ با ایران اشتباه بوده و تنها ۲۵ درصد از آن دفاع کردهاند؛ یعنی مخالفان جنگ بیش از دو برابر موافقان آن هستند. سهم کسانی که جنگ را اشتباه میدانند از اواسط آوریل 6 واحد درصد افزایش یافته است. همچنین ۶۵ درصد خواهان دستیابی سریع به توافق برای پایان جنگاند و نیمی از پاسخدهندگان انتظار دارند درگیری دستکم یک سال دیگر ادامه یابد. این ارقام، مستقیماً ادعای ترامپ درباره حمایت جامعه آمریکا از ادامه فشار نظامی را زیر سؤال میبرد.
رویترز: جنگ، محبوبیت ترامپ را به کف رساند
رویترز با دادههای نظرسنجی مشترک خود با ایپسوس، هزینه داخلی جنگ را آشکار کرد. حمایت آمریکاییها از عملیات نظامی علیه ایران به ۳۱ درصد، پایینترین میزان از هفتههای نخست درگیری، سقوط کرده است. حتی در میان جمهوریخواهان، حمایت از جنگ از ۷۷ به ۶۹ درصد کاهش یافته و ۸۳ درصد جامعه انتظار یک جنگ طولانی را دارند. همزمان، محبوبیت ترامپ روی ۳۳ درصد ایستاده؛ پایینترین سطح ثبتشده برای او در هر دو دوره ریاستجمهوری.
دیلیبست: سقوط تحقیرآمیز در آستانه انتخابات
دیلیبست همان دادهها را با لحنی بسیار تندتر روایت کرد و نوشت: ترامپ در آستانه انتخابات میاندورهای در سطحی «تحقیرآمیز» از محبوبیت گرفتار شده است. این رسانه جنگ ایران را یکی از عوامل اصلی سقوط سیاسی رئیسجمهور دانست: جنگی که قرار بود کوتاه و پیروزمندانه باشد، قیمت بنزین را افزایش داده، بخشی از رأیدهندگان جمهوریخواه را سرخورده کرده و مستقلها را بهسوی دموکراتها رانده است.
آتلانتیک: ترامپ جنگ ایران را باخت
تندترین صورتبندی را دیوید فرام در آتلانتیک ارائه کرد: ترامپ جنگ ایران را باخته است. بهنوشته او، خطای اصلی رئیسجمهور آمریکا این بود که برتری نظامی را با توان تسلیمکردن دشمن اشتباه گرفت. آمریکا میتوانست خسارت بیشتری وارد کند، اما تهران آمادگی بیشتری برای تحمل فشار داشت. ترامپ جنگ را با این تصور آغاز کرد که چند هفته بمباران، رهبران ایران را وادار به عقبنشینی میکند؛ اما افزایش قیمت انرژی، تلفات نظامی و محدودیت ذخایر تسلیحاتی، زودتر از ایران، قدرت مانور واشنگتن را کاهش داد. جمعبندی آتلانتیک صریح است: ترامپ توان ضربهزدن داشت، اما برای مقاومت طولانی حریف محاسبهای نکرده بود.
سیبیاس: فرسایش نیروهای آمریکایی روی آب
وجه دیگر هزینه جنگ را سیبیاس در گزارش مربوط به ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن آشکار کرد. مأموریتی که در حالت معمول حدود شش ماه طول میکشد، به حدود ۹ ماه رسیده است. خانوادههای ملوانان درباره وخامت شرایط سلامت روانی نیروها، مشکلات بهداشتی و کمبود غذا و اقلام ضروری هشدار دادهاند. ادامه جنگ، زمان بازگشت نیروها را بارها عقب انداخته و فشار عملیاتی سنگینی بر نیروی دریایی وارد کرده است. این گزارش مستقیماً اصل جنگ را محکوم نمیکند، اما فاصله میان نمایش تبلیغاتی «قدرت بیرقیب آمریکا» و واقعیت فرسایندهای را نشان میدهد که اکنون نیروهای مستقر در منطقه با آن روبهرو هستند.
ترامپ میان سه انتخاب پرهزینه
برآیند این گزارشها برای ترامپ سنگین است و او اکنون میان سه انتخاب پرهزینه گرفتار شده است: تشدید حملات با خطر تلفات و بحرانی بزرگتر، ادامه جنگ فرسایشی با هزینه اقتصادی و انتخاباتی، یا پذیرش توافقی که احتمالاً بخشی از خواستههای ایران را به رسمیت میشناسد. هر سه مسیر برای رئیسجمهوری که وعده یک پیروزی سریع داده بود، هزینه دارد. این بنبست، فرصتی مهم برای ایران ایجاد کرده است؛ فرصتی که باید با تصمیمی عقلانی، محاسبهشده و به دور از هیجان، به بهترین نحو از آن استفاده کرد. تهران نباید با یک خطای محاسباتی این موقعیت را از دست بدهد، بلکه باید فشار موجود بر ترامپ را به دستاوردی پایدار در میدان و مذاکرات تبدیل کند.
نکته مهم آن است که همه این رسانهها لزوماً مخالف هرگونه عملیات نظامی علیه ایران نیستند؛ اما حتی رسانههای محافظهکار و نزدیک به ساختار قدرت نیز اکنون درباره محاسبات اولیه جنگ، فقدان راهبرد خروج و هزینههای ادامه آن پرسشهای جدی مطرح میکنند. برای ترامپ، این شاید خطرناکتر از اعتراض جریانهای ضدجنگ باشد: تردید درباره جنگ، از حاشیه سیاست آمریکا به متن رسانههای جریان اصلی رسیده است.
والاستریتژورنال: هشدارها روی میز ترامپ بودوالاستریتژورنال ضربه را به نقطه حساستری وارد کرد: پیامدهای امروز جنگ، کاملاً پیشبینینشده نبود. براساس گزارش این روزنامه، جامعه اطلاعاتی آمریکا پیش از حمله هشدار داده بود که ترور رهبر ایران الزاماً به فروپاشی نظام یا ظهور حکومتی منعطف منجر نمیشود و ممکن است نیروهای سختگیرتر را به قدرت برساند. احتمال مسدودشدن هرمز، حمله به نیروهای آمریکایی و حرکت سریعتر تهران بهسوی بازدارندگی هستهای نیز مطرح شده بود. ترامپ با وجود این ارزیابیها، سناریوی خوشبینانه تسلیم سریع ایران را انتخاب کرد.
تایم: جنگ نظامی جواب ندادتایم، بازگشت ترامپ از عملیات نظامی به تحریمهای گسترده را نه نشانه ابتکار، بلکه اعتراف عملی به ناکامی گزینه نظامی ارزیابی کرد. در گزارش این نشریه، تریتا پارسی صریحاً میگوید: ترامپ به جنگ اقتصادی برگشته، زیرا «جنگ نظامی کار نکرد». پس از شش ماه، ایران شروط واشنگتن را نپذیرفته، هرمز همچنان مهمترین اهرم تهران باقی مانده و ذخایر مهمات آمریکا نیز تحت فشار قرار گرفته است. تایم هشدار میدهد که تحریمهای تازه ممکن است بهجای تسلیم ایران، معیشت مردم را تخریب و چرخه جدیدی از تشدید تنش ایجاد کند. جمعبندی گزارش این است که ترامپ گزینه مؤثری جز بازگشت به دیپلماسی ندارد.
اکونومیست: اکثریت، اصل جنگ را اشتباه میدانندنظرسنجی اکونومیست و یوگاو نشان میدهد نارضایتی از جنگ دیگر محدود به نخبگان و تحلیلگران نیست. ۵۷ درصد آمریکاییها گفتهاند تصمیم ورود به جنگ با ایران اشتباه بوده و تنها ۲۵ درصد از آن دفاع کردهاند؛ یعنی مخالفان جنگ بیش از دو برابر موافقان آن هستند. سهم کسانی که جنگ را اشتباه میدانند از اواسط آوریل 6 واحد درصد افزایش یافته است. همچنین ۶۵ درصد خواهان دستیابی سریع به توافق برای پایان جنگاند و نیمی از پاسخدهندگان انتظار دارند درگیری دستکم یک سال دیگر ادامه یابد. این ارقام، مستقیماً ادعای ترامپ درباره حمایت جامعه آمریکا از ادامه فشار نظامی را زیر سؤال میبرد.
رویترز: جنگ، محبوبیت ترامپ را به کف رساندرویترز با دادههای نظرسنجی مشترک خود با ایپسوس، هزینه داخلی جنگ را آشکار کرد. حمایت آمریکاییها از عملیات نظامی علیه ایران به ۳۱ درصد، پایینترین میزان از هفتههای نخست درگیری، سقوط کرده است. حتی در میان جمهوریخواهان، حمایت از جنگ از ۷۷ به ۶۹ درصد کاهش یافته و ۸۳ درصد جامعه انتظار یک جنگ طولانی را دارند. همزمان، محبوبیت ترامپ روی ۳۳ درصد ایستاده؛ پایینترین سطح ثبتشده برای او در هر دو دوره ریاستجمهوری.
دیلیبست: سقوط تحقیرآمیز در آستانه انتخاباتدیلیبست همان دادهها را با لحنی بسیار تندتر روایت کرد و نوشت: ترامپ در آستانه انتخابات میاندورهای در سطحی «تحقیرآمیز» از محبوبیت گرفتار شده است. این رسانه جنگ ایران را یکی از عوامل اصلی سقوط سیاسی رئیسجمهور دانست: جنگی که قرار بود کوتاه و پیروزمندانه باشد، قیمت بنزین را افزایش داده، بخشی از رأیدهندگان جمهوریخواه را سرخورده کرده و مستقلها را بهسوی دموکراتها رانده است.
آتلانتیک: ترامپ جنگ ایران را باختتندترین صورتبندی را دیوید فرام در آتلانتیک ارائه کرد: ترامپ جنگ ایران را باخته است. بهنوشته او، خطای اصلی رئیسجمهور آمریکا این بود که برتری نظامی را با توان تسلیمکردن دشمن اشتباه گرفت. آمریکا میتوانست خسارت بیشتری وارد کند، اما تهران آمادگی بیشتری برای تحمل فشار داشت. ترامپ جنگ را با این تصور آغاز کرد که چند هفته بمباران، رهبران ایران را وادار به عقبنشینی میکند؛ اما افزایش قیمت انرژی، تلفات نظامی و محدودیت ذخایر تسلیحاتی، زودتر از ایران، قدرت مانور واشنگتن را کاهش داد. جمعبندی آتلانتیک صریح است: ترامپ توان ضربهزدن داشت، اما برای مقاومت طولانی حریف محاسبهای نکرده بود.
سیبیاس: فرسایش نیروهای آمریکایی روی آبوجه دیگر هزینه جنگ را سیبیاس در گزارش مربوط به ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن آشکار کرد. مأموریتی که در حالت معمول حدود شش ماه طول میکشد، به حدود ۹ ماه رسیده است. خانوادههای ملوانان درباره وخامت شرایط سلامت روانی نیروها، مشکلات بهداشتی و کمبود غذا و اقلام ضروری هشدار دادهاند. ادامه جنگ، زمان بازگشت نیروها را بارها عقب انداخته و فشار عملیاتی سنگینی بر نیروی دریایی وارد کرده است. این گزارش مستقیماً اصل جنگ را محکوم نمیکند، اما فاصله میان نمایش تبلیغاتی «قدرت بیرقیب آمریکا» و واقعیت فرسایندهای را نشان میدهد که اکنون نیروهای مستقر در منطقه با آن روبهرو هستند.
ترامپ میان سه انتخاب پرهزینه
برآیند این گزارشها برای ترامپ سنگین است و او اکنون میان سه انتخاب پرهزینه گرفتار شده است: تشدید حملات با خطر تلفات و بحرانی بزرگتر، ادامه جنگ فرسایشی با هزینه اقتصادی و انتخاباتی، یا پذیرش توافقی که احتمالاً بخشی از خواستههای ایران را به رسمیت میشناسد. هر سه مسیر برای رئیسجمهوری که وعده یک پیروزی سریع داده بود، هزینه دارد. این بنبست، فرصتی مهم برای ایران ایجاد کرده است؛ فرصتی که باید با تصمیمی عقلانی، محاسبهشده و به دور از هیجان، به بهترین نحو از آن استفاده کرد. تهران نباید با یک خطای محاسباتی این موقعیت را از دست بدهد، بلکه باید فشار موجود بر ترامپ را به دستاوردی پایدار در میدان و مذاکرات تبدیل کند.