در هر آشکارکردنی چیزی پنهان است

​​​​​​​وقتی به عکس دوستان‌مان در فیس‌بوک و... نگاه می‌کنیم، می‌فهمیم که هرکسی با انتخاب عکسش چیزی را به بیننده القا می‌کند؛ من آدم مهربانی هستم؛ خیلی می‌دانم؛ آدم بی‌خیالی هستم؛ کچل نیستم، شوخم، شیطانم یا حتی در بعضی نشانه‌هایی از شغل افراد دیده می‌شود؛ پزشک هستم، آشپزم، نقاشم، شاعرم و... جذابیت این عکس‌ها بر تأکیدی است که صاحبان‌شان دارند، تاکیدی که گاهی برعکس عمل می‎کند و نشانی متضاد می‌شود؛ چرا که در هر آشکارکردنی چیزی پنهان است و در هر پنهان کردنی چیزی آشکار. در این شکی نیست که چه بخواهیم و چه نخواهیم، به هر حال انسان خودخواه است؛ ولی حدومرز این خودخواهی تا کجا پیش می‌رود؟ آیا می‌تواند حقیقت را جابه‌جا کند؟ 
برگرفته از کتاب «لذتی که حرفش بود»