بالاخره و پس از تحمل ماه ها فشار کی یِر استارمر، نخست وزیر بریتانیا، روز گذشته و در نشستی خبری که در مقابل اقامتگاه و محل کار نخست وزیر بریتانیا (ساختمان شماره 10 خیابان داونینگ لندن) برگزار شد، ضمن استعفا از رهبری حزب کارگر از مقام نخست وزیری نیز استعفا کرد. این در حالی است که استارمر تا پیش از این در مواجهه با نارضایتی های درون حزبی، عمومی و مواردی مثل رسوایی های سیاسی که محکومیت سفیر دولتش در آمریکا در پرونده اپستین ایجاد کرد، قول ماندن و مبارزه کردن می داد.  استارمر اعلام کرد که ثبت نام نامزدهای جانشینی او دو هفته دیگر آغاز می‌شود. از اندی برنام شهردار سابق شهر منچستر که پیروزی چشمگیری در انتخابات میان‌دوره‌ای پارلمان هم کسب کرد، به عنوان جانشین احتمالی او در قامت رهبر حزب کارگر و نخست وزیری نام برده می شود.
 یکی از بزرگ‎ترین اشتباهات سیاست خارجی انگلستان در زمان او رقم خورد. در جایی که انگلستان شانه به شانه کشورهایی مثل فرانسه و آلمان، آتش بیار معرکه ای شدند که ترامپ خواستار آن بود و با اشاره آمریکا ضمن فعال کردن مکانیسم ماشه، به سال ها نقش خود در سیاست خارجی ایران و مسئله هسته ای ایران پایان دادند. موضوعی که تحولات اخیر در عمل نشان داد که اشتباه بوده و اکنون این کشورها و در راس آن ها اتحادیه اروپا به دنبال راهی می گردند تا مجددا به آن ها اجازه حضور در مذاکرات هسته ای ایران داده شود. پایان دوران استامر، همچنین بار دیگر بیانگر ناتوانی دولت های بریتانیا در ایجاد ثبات سیاسی در این کشور است. استارمر ششمین نخست وزیر بریتانیا در 10 سال گذشته بود و دولت دوساله او پس از دولت 50روزه لیز تراس و یک سال و 249 روزه سوناک، مقام سوم را در بین کوتاه ترین دوره های نخست وزیری در 10 سال گذشته دارد.