جام جهانی تقریبا به آخرخط رسیده‌ وتنها شش بازی تا تعیین قهرمان مانده؛ مرحله‌ای که دیگرهراشتباه و لغزش می‌تواند رویای یک ملت را نابودکند. جام جهانی 2026 به نقطه‌ای رسیده که فقط شش تیم درآن حضوردارند وهرکدام با امید، ترس و جاه‌طلبی به بازی‌های سرنوشت‌سازبعدی خیره شده‌اند.درمیان این جمع، چهار قهرمان سابق یعنی آرژانتین، انگلیس، فرانسه واسپانیا بیش ازبقیه نگاه‌ها را به خود متوجه کرده اند؛ تیم‌هایی که هم ازنظرکیفیت فنی وهم ازنظرشخصیت قهرمانی، شانس‌های اصلی بالا بردن جام به حساب می‌آیند.ازاینجا به بعد، هربازی یک فینال است وهرنود دقیقه، داستانی ازاشک‌ها ولبخندها را روایت خواهد کرد.
​​​​​​​
فرانسه  فینالیست ازپیش تعیین شده
همه می‌دانستند فرانسه با این حجم از ستاره وتنوع تاکتیکی، یکی ازترسناک‌ترین تیم‌های این جام است. همه حدس می‌زدند خروس‌ها یک پای فینال باشند، اما شاید کمترکسی تصورمی‌کرد این مسیر را تا این اندازه مقتدروکم‌دردسرطی کنند. فرانسه تا اینجا همه بازی‌هایش را برده وحالا فقط دوقدم تا جام فاصله دارد؛ دوقدمی که احتمالا با عبورازاسپانیا درنیمه‌نهایی وسپس تقابل با آرژانتین یا انگلیس درفینال کامل می‌شود. شکارشیرهای اطلس دریک‌چهارم، کارآسانی به نظرنمی‌رسید، اما فرانسه به‌خوبی از پس آن برآمد.مراکش، آن تیم منسجم وخطرناک همیشگی نبود وغیبت سیباری درفاز هجومی کاملا به چشم می‌آمد. با این حال، اختلاف سطح دوتیم درزمین عجیب بود و مراکش درست مانند دوره قبل، بازهم با نتیجه ۲-۰ مغلوب فرانسه شد. شاید تنها مسابقه‌ای که فرانسه درآن کاملا روان ومقتدرظاهرنشد، دیدار برابر پاراگوئه بود؛ تیمی که با یک فوتبال کاملا بسته و فرسایشی، ریتم خروس‌ها را گرفت. اما مشکل فرانسه معمولا برابرتیم‌هایی است که تاکتیک‌شان ضدفوتبال است، نه برابرمدعیانی که خودشان هم فوتبال رو به جلوارائه می‌کنند. به همین دلیل، فرانسه درنیمه‌نهایی وشاید فینال، احتمالا نسخه‌ای بسیارخطرناک‎‌ترازخود را نشان خواهد داد؛ هرچند عبور ازخط میانی قدرتمند اسپانیا، آزمونی بسیارجدی برای خروس‌ها خواهد بود.
انگلیس بلوغ تاکتیکی برای پایان دادن به سال‌ها حسرت
سخت‌ترین آزمون انگلیس دراین جام، شاید کمی دیرازراه رسید، اما دقیقا همان چیزی بود که تیم توماس توخل به آن نیازداشت. پیروزی 3 بر2 مقابل مکزیک در ورزشگاه آزتکا فقط یک برد هیجانی نبود؛ این مسابقه نمایشی ازشخصیت، تحمل فشار و ظرفیت واقعی تیمی بود که می‌خواهد به سال‌ها ناکامی درتورنمنت‌های بزرگ پایان دهد. جود بلینگام مثل همیشه درمرکز صحنه بود، اما مهم‌ترازدرخشش فردی او، تصویری بود که انگلیس به عنوان یک تیم ارائه داد؛ تیمی که می تواند هم بجنگد، هم زنده بماند و هم ضربه نهایی را بزند. نقطه عطف مسابقه، بعد از اخراج کوانسا در دقیقه54 رقم خورد؛ جایی که توخل با تعویض‌های درست، ساختاردفاعی تیمش را ترمیم کرد و اجازه نداد فشارمکزیک به فروپاشی کامل ختم شود. حالا نروژ با ارلینگ هالند درانتظارسه شیرهاست؛ حریفی که می‌تواند هراشتباه کوچکی را مجازات کند. با این‌حال، توخل خوب می‌داند اگرمسیرتغذیه هالند را ببندد، مهره‌هایی مثل بلینگام و هری‌کین توان تمام کردن کار را دارند. انگلیس دردوره قبلی درهمین مرحله، با وجود شایستگی فراوان، برابرفرانسه حذف شد. اما این بارقضیه متفاوت است. آن ها بازهم مقابل تیمی ازاسکاندیناوی قرارگرفتند واین فرصت را دارند که مثل جام 2018 که با عبور ازسوئد خودشان را در جمع چهار تیم برتردیدند، دوباره این کار را تکرارکنند.
آرژانتین خوش شانس، مقاوم و خطرناک
آرژانتین دراین جام همزمان هم خوش‌شانس بوده و هم مقاوم؛ ترکیبی از بخت، شخصیت و آن ذهنیت برنده‌ای که فقط درتیم‌های بزرگ دیده می‌شود. بازی برابرمصر بهترین نمونه برای توصیف آلبی‌سلسته بود. تیم اسکالونی تا دقیقه‌های پایانی 2 برصفر عقب بود، اما درنهایت 3 بر2پیروز شد و یکی ازماندگارترین بازگشت‌های این تورنمنت را رقم زد. لیونل مسی مثل همیشه نبض بازگشت را دردست داشت. او ابتدا زمینه گل کریستین رومرو را فراهم کرد، سپس خودش گل زد و پنالتی ازدست رفته‌اش را جبران کرد، و درنهایت تیم با ضربه سرفرناندز دروقت‌های تلف شده، کار را تمام کرد. با این حال، حقیقت این است که آرژانتین دربین مدعیان اصلی، ساده‌ترین مسیررا تا اینجا داشته اما برای عبوراز همین مسیر هم عذاب کشیده است. آن ها برای شکست دادن کیپ‌ورد به وقت اضافه رفتند و برابرمصرهم به یک بازگشت دیوانه‌وار نیازداشتند. حالا باید با سوئیس روبه‌رو شوند؛ قرعه‌ای که همچنان نسبت به سایر مدعیان، مطلوب‌تر به نظر می‌رسد. جالب است که از سال 2002 به بعد در میان تیم‌های غیراروپایی، فقط آرژانتین بوده که هم به فینال رسیده و هم درنهایت قهرمان شده است؛ ابتدا در2014 فینالیست شد و سپس در دوره قبل جام را برد. همین سابقه، همراه با حضور مسی و اتحاد و باوری که میان بازیکنان و کادرفنی وجود دارد، باعث می‌شود آلبی سلسته را همچنان یکی از جدی‌ترین مدعیان قهرمانی بدانیم؛ تیمی که شاید جذاب‌ترین بازی‌های این تورنمنت را هم ارائه کرده است.
اسپانیا  مستحکم‌ترین مدعی درسخت‌ترین سمت جدول
اسپانیا درسخت‌ترین آزمون خود برابر پرتغال، شاید به زیبایی بازی با اتریش نبود، اما کار را به شیوه‌ای کاملا اسپانیایی به پایان رساند. گل دقیقه ۹۴ میکل مرینو، لاروخا را ازسد رونالدو و یاران عبورداد تا همچنان درمسیر فتح جام جهانی پس از قهرمانی یورو ۲۰۲۴ باقی بمانند. اسپانیا تنها تیمی است که هنوز دراین تورنمنت گلی دریافت نکرده و با دریافت تنها ۵ شوت در چارچوب، رکوردی خیره‌کننده ثبت کرده است. آن‌ها اجازه خلق موقعیت‌های باکیفیت را به هیچ تیمی نداده‌اند. با این حال، درفازهجومی، با وجود درخشش‌های لحظه‌ای لامین یامال، تیم هنوز به اوج نرسیده و غیبت نیکو ویلیامز درجناح دیگر، تعادل هجومی را برهم زده است. مصاف با بلژیک که در زمان نوشتن این مطلب از نتیجه‌اش بی‌خبریم می‌تواند دقیقا همان میدانی باشد که فوق‌ستاره نوجوان اسپانیا برای درخشش به آن نیاز دارد. بدون شک اگر اسپانیا درسمت دیگر جدول قرارداشت، مدعی اول حضوردرفینال بود اما آن ها درنیمه‌نهایی به فرانسه برخورد خواهند کرد، نبردی که فینال زودهنگام جام است.