​​​​​​​
عباسعلی براتی‌پور (۱۴ اردیبهشت ۱۳۲۲ – اول اردیبهشت 1402) سومین فرزند یک خانواده شش نفری بود. از دوران نوجوانی، علاقه‌اش به شعر و ادبیات شکل گرفت و در سال‌های بعد، این علاقه به مسیری جدی تبدیل شد. او پس از استخدام در نیروی هوایی ارتش، برای گذراندن دوره‌های فنی و الکترونیک به آمریکا رفت؛ اما شعر همیشه در کنار او بود و پس از انقلاب اسلامی، فعالیت‌های ادبی‌اش را به‌طور رسمی آغاز کرد. براتی‌پور نه‌تنها شاعری برجسته، بلکه دبیر جلسات حوزه هنری تبلیغات اسلامی و عضو شورای شعر نیز بود.
شعر آیینی؛ صداقت در روایت
شعر آیینی عباسعلی براتی‌پور، از سادگی و صداقت خاصی برخوردار است. او در مدح اهل بیت(ع)، از زبان و بیانی استفاده می‌کرد که به دور از پیچیدگی‌های زبانی و استعارات سنگین بود. شعرهایش بیشتر بر پایه روایت‌های تاریخی و مذهبی شکل می‌گرفت و تلاش داشت تا مفاهیم دینی را با زبانی روان و قابل‌فهم به مخاطب منتقل کند. او در جلسات شعر، همواره بر اهمیت حفظ اصالت و معنویت در شعر آیینی تأکید داشت و از تکرار مضامین کلیشه‌ای پرهیز می‌کرد. او همچنین  مؤسس انجمن «قلم» بود.
آثار ماندگار؛ از «بهت نگاه» تا «ارغوانی‌ها»
براتی‌پور در طول زندگی‌اش آثار متعددی منتشر کرد که هرکدام بازتابی از نگاه خاص او به شعر و ادبیات بودند. اولین مجموعه شعرش با عنوان بهت نگاه در سال ۱۳۶۹ منتشر شد. پس از آن، مجموعه‌هایی چون غم دلدار، چشم بیمار، زمزمه مستی، وعده دیدار، بر تربت خورشید و زمزمه هستی را منتشر کرد. آثار اخیر او شامل مستوری، الفبای عشق و ارغوانی‌ها و... هستند که همچنان مورد توجه علاقه‌مندان شعر آیینی قرار دارند. شعرهای او، مانند زندگی‌اش، ساده، صمیمی و بی‌پیرایه بودند؛ روایت‌هایی از ایمان، عشق و انتظار که در دل مخاطب جا خوش می‌کردند.