شاهنامه همچنان موضوع پژوهش است و تا ایران هست و زبان فارسی، بی‌گمان شاهنامه‌‌پژوهی همچنان زنده است. تازه‌ترین این پژوهش‌ها «از روزگار خسروان» است که دکتر زاگرس زند با زیر عنوان «دوازده جستار در شاهنامه‌شناسی» از رهگذر نشر «نگاه معاصر» پیش چشم دوستداران شاهنامه قرار داده است. جالب این که با همۀ پرباری کارنامۀ شاهنامه‌پژوهی، نویسندۀ این کتاب به نکتۀ ظریفی اشاره می‌کند: «ازآن‌رو که زوایا و سویه‌های ناشناخته و نکاویده در شاهنامه کم نیست و از آغاز شکل‌گیری و رشد علمی و تخصصی آن دیرسالی نگذشته است، ناروا نیست اگر شاهنامه‌شناسی را دانشی نوپا بنامیم.» این نکته خود گویای این است که شاهنامه همیشه باید سرچشمۀ بسیاری از پژوهش‌ها باشد و جستارهای «از روزگار خسروان» این هدف را دنبال می‌کند. جستارها با همۀ اهمیتی که دارند، وقتی در یک اثر گرد می‌آیند، هم به خواننده کمک می‌کنند تا با یک اثر مشخص روبه‌رو باشد و هم سیر مطالعاتی، پژوهشگری و دغدغه‌های نویسنده را در دوره‌های مختلف کاوشگری‌اش پیش چشم خواننده بازنمایی می‌کنند. تنوع جستارها گویای این است که نویسنده از دریچه‌های گونا‌گونی به شاهنامه پرداخته و از قضا موضوعات جذابی کنار هم چیده شده است. سبک تاریخ‌نویسی شاهنامه، تنوع جهان‌بینی در شاهنامه، زن‌ستایی و زن‌ستیزی در شاهنامه، بازنمایی تصویر فرهنگی هند در شاهنامه، ارزش شاهنامه برای پژوهش‌های علمی، علل ورود خطاهای سهوی و عمدی به دست‌نویس‌های شاهنامه، جایگاه ویرایش استاد خالقی مطلق، ویژگی‌ها و روش ویرایش «نامۀ باستان» و معرفی آثار استاد کزازی در زمینۀ شاهنامه، اسطوره و زبان فارسی، خویش‌کاری سیمرغ از متون اوستایی تا شاهنامه و فرامرزنامه، دربارۀ پیشنهاد «گاوه» به‌جای «کاوه»، آسیب‌شناسی اسطوره‌شناسی در ایران و مهم‌ترین ابهامات و مسائل شاهنامه‌شناسی، دوازده جستاری است که در این اثر می‌خوانیم.
در این معرفی کوتاه دریغم می‌آید به دو نکته اشاره نکنم: یکی ویرایش یکدست و معیار اثر که نشان از دقت نویسنده دارد و دیگر پیشکشی هر جستار به استادی که در حوزۀ شاهنامه‌پژوهی به گردن ما حق دارند.