«با بازی خوب خود دل ملت ایران را شاد کردید. از همه شما متشکرم.» این پیام کوتاه و ساده، یک درس بزرگ در دل خود دارد. بیایید پیام ورزشی رهبر انقلاب را معیاری برای اهالی سیاست قرار دهیم. تشکر ایشان برای شادکردن مردم، نشان می‌دهد که معیار ارزشمندی هر کار، خروجی و اثر اجتماعی آن است: شادی و امید مردم. اما تنها شادکردن مهم نیست. شادی‌ای که رهبری به آن اشاره کردند، شادیِ برآمده از «قله» بود. قله یعنی جایی که از اعتمادبه‌نفس، قدرت، حرکت و امید ساخته می‌شود. چنین شادی‌ای تصادفی یا نمایشی نیست، بلکه ثمره زحمت، اتحاد و کار جمعی است. تیم ملی والیبال با غیرت و مقاومت توانست به قله برسد و دل مردم را شاد کند. شادی در همین نقطه معنا پیدا می‌کند. این پیام ترجمه مستقیمی برای سیاست نیز دارد. سیاستمدار موفق باید بتواند همین حس را به جامعه منتقل کند: اعتمادبه‌نفس ملی، امید به آینده، باور به جوانان و نفی بن‌بست. سیاستی ارزشمند است که مردم در پرتو آن باور کنند «راه هست و بن‌بست نداریم». مردم زمانی شاد می‌شوند که ببینند سیاست با ایستادگی و مقاومت، قله‌ای واقعی ساخته است. شادی از جنس قله، نه تنها لبخند بر لبان مردم می‌نشاند، بلکه انسجام و اعتماد اجتماعی می‌آفریند.