جوان- خاتمی  و روحانی به‌نظر می‌رسد آن اتحاد ملی پس از جنگ را به زیان خود دیده‌اند، زیرا هر اظهارنظر جدید آنان نوعی برهم‌زدن آن اتحاد است، به ویژه آن که هر دو روی عبارت «مردم در جنگ برای ایران آمدند نه برای ما حاکمان» کاملاً «اتفاق» کرده‌اند! که این‌گونه اتفاق‌های نامشروع در میان آنان سابقه‌دار است.عقلاً هیچ سیاستمداری حتی اگر چنین دوقطبی سمی و فاسدی هم به ذهنش برسد و آن را هم بر فرض درست بداند، علیه کشور خودش استفاده نمی‌کند. 
 هم میهن- رفتار نمایندگان در شعار دادن و مرگ به این فرد و آن فرد گفتن  و حتی نحوه مواجهه رئیس مجلس با این مسئله، نشانه روشنی از فقدان تحلیل درست از مسائل اصلی کشور است. در این میان، نمایندگانی هستند که از طریق اتهام‌زنی به دست‌اندرکاران، سیاست را به ابتذال کشانده و می‌کوشند که تنش ایجاد کنند تا کمتر کسی به مسائل اصلی کشور بپردازند.»
همشهری- اظهارات تازه حسن روحانی و محمدجواد ظریف درباره نقش روسیه در پرونده هسته‌ای ایران، موجی از واکنش‌های سیاسی برانگیخت که در نهایت پای رئیس مجلس را نیز به میان کشاند. در حالی‌که دولت جدید بر توسعه همکاری‌های شرقی و تقویت محور تهران-مسکو تأکید دارد، اظهارات چهره‌های دولت پیشین می‌تواند این مسیر را به‌صورت نمادین زیر سؤال ببرد. از این‌رو، سخنان رئیس مجلس را می‌توان تلاشی برای بازگرداندن تمرکز به وحدت در سیاست خارجی و جلوگیری از بروز تنش در روابط فعلی ایران با متحدانش دانست.»
ابتکار- مسعود پزشکیان از نخستین روزهای آغاز به کار، با شعار «وفاق ملی» کوشیده است همه جریان‌های سیاسی را به گفت‌وگو و تعامل دعوت کند. با این همه، در میدان عمل، ترازوی امتیازات بیشتر به‌سوی منتقدانی سنگینی کرده که خود را صاحب‌اختیار همه عرصه‌ها می‌دانند و هر عقب‌نشینی دولت را نشانه ضعف تعبیر می‌کنند. نمونه اخیرِ شعار «مرگ بر فریدون» در صحن مجلس نشان می‌دهد مسیر گفت‌وگو با جریانی که اساساً موجودیتِ رقیب را برنمی‌تابد، دشوار و پرهزینه است.»