​​​​​​​
هیچ نتیجه‌ای در تاریخ جام‌های جهانی به اندازه آنچه در ۸ جولای ۲۰۱۴ در ورزشگاه مینیرائو رخ داد، شوکه‌کننده نبود. برزیل، میزبان مسابقات، در غیاب نیمار مصدوم و تیاگو سیلوای محروم، در نیمه‌نهایی مقابل آلمان قرار گرفت؛ دیداری که قرار بود سلسائو را راهی فینال کند، اما به کابوسی تاریخی تبدیل شد. تنها ۱۱ دقیقه طول کشید تا توماس مولر دروازه برزیل را باز کند. سپس میروسلاو کلوزه گل دوم را زد و در همان لحظه رکورد رونالدو نازاریو را شکست تا به بهترین گلزن تاریخ جام جهانی تبدیل شود. اما فاجعه تازه شروع شده بود. تونی کروس با دو گل پیاپی و سپس سامی خدیرا، نتیجه را در نیمه اول به 5-صفر رساندند؛ نتیجه‌ای غیرقابل باور. ورزشگاه در سکوتی سنگین فرو رفت. اشک در چشمان هواداران و بازیکنان موج می‌زد. 
در نیمه دوم، آندره شورله دو بار دیگر گل زد تا تحقیر کامل شود. این فقط یک باخت نبود، بلکه شکستن غرور یک ملت بود. بسیاری معتقدند آلمان در نیمه دوم از شدت حملاتش کم کرد؛ وگرنه این شکست می‌توانست دو رقمی شود. آن شب، برزیل بدترین بازی تاریخ خود را تجربه کرد؛ شبی که هیچ‌گاه از حافظه فوتبال پاک نخواهد شد.