​​​​​​​
​​​​​​​ پزشکیان اخیرا در سخنانی مدعی شد که طرف آمریکایی صرفا از ایران خواسته که بمب نسازد و ما هم زیر آن را امضا کرده ایم. این در حالی است که شایعات از مذاکرات ایران و آمریکا در سوئیس، از بازگشت بازرسان آژانس به ایران خبر می دهند. آن هم در شرایطی که ادعا شده بود این مذاکرات صرفا درباره پیگیری اجرای تفاهم است و خبری از مذاکرات هسته ای نیست. هر چند سخنگوی   وزارت خارجه اعلام کرد هیچ تعهد جدیدی ( مخصوصا در باره هسته ای ) در مذاکرات سوئیس توسط ایران داده نشده امامجموع این موارد  در حالی که آمریکایی ها هرلحظه در حال اظهارنظر و خبرسازی درباره محتوای مذاکرات هستند، باعث بدبینی مردم نیز خواهد شد.
اما نکته مهم دیگر، اهمیت بازنگشتن ایران به دستورکار مذاکراتی قبل از 9 اسفند است. موضوع مهم این جاست، همان طور که هیچ قوه عاقله ای نمی پذیرد که پس از 40 روز جنگ، شهادت مردم و مسئولان و تحمیل هزینه به کشور، ایران در کنترل تنگه هرمز، در تحمل حضور نظامی آمریکا در منطقه و در تحمل سیاست های توسعه طلبانه رژیم صهیونیستی، به راهبردهای قبل از 9 اسفند برگردد؛ همان طور بزرگ ترین اشتباه برای ما در مذاکرات هسته ای بازگشت به دستورکارهای مذاکرات هسته ای در قبل از 9 اسفند است. در واقع تحمیل جنگ از سوی دشمن پس از آن که نتوانست در جریان مذاکرات امتیازهای مدنظرش را بگیرد، طبعا باید در راهبرد و سیاست هسته ای ایران تغییر ایجاد کرده باشد. 
در شرایطی که تحمیل این جنگ، امکان استفاده از بند 10 معاهده ان پی تی و حق خروج از آن و حتی حق تسلیحاتی کردن برنامه هسته ای کشورمان را برای ما ایجاد کرده است، کف مورد مذاکره هیئت ایرانی باید صرفا باقی ماندن مشروط در ان پی تی و قبول محدودیت ها صرفا ذیل این معاهده باشد. فارغ از این که آیا ما باید تصمیم به ساخت سلاح اتمی داشته باشیم یا نه؟ این موردی نیست که پس از جنگ و تجاوزطلبی دشمن لازم باشد درباره آن به دشمن تعهدی فراتر از تعهدات عادی ذیل معاهده منع اشاعه بدهیم. 
در واقع با بازگشت به مدل ناکارآمد مذاکراتی قبل از جنگ که پس از سه دهه تلاش و رفت و آمد صرفا آورده هایی مثل برجام و تحمیل دو جنگ به کشور را داشت، با رقیق سازی یا خروج اورانیوم غنی شده، نه تنها مجدد دست دشمن را برای فشار آوردن یا حتی حمله مجدد نظامی باز می گذاریم بلکه بازدارندگی ناقص متاثر از زمان کوتاه گریز هسته ای را هم از دست خواهیم داد.