جام جهانی تا به این جای کار پر از شگفتی، ناامیدی و البته قدرت‌نمایی‌های تیم‌های بزرگ بوده است. در میان همه قدرت‌های سنتی فوتبال جهان، فرانسه تیمی بوده که بیش از هر رقیبی چشم‌ها را خیره کرده است. شاگردان دیدیه دشان با فوتبالی سریع، هجومی و بی‌وقفه نه‌تنها نتایج خوبی گرفته‌اند، بلکه حریفان خود را هم به معنای واقعی تار و مار می‌کنند. اوج این نمایش قدرت در بازی مقابل سوئد رقم خورد؛ جایی که اسکاندیناویایی‌ها در برابر توفان حملات شاگردان دشان هیچ حرفی برای گفتن نداشتند و تسلیم محض بودند. فرانسه تا به این جا بدون شک بهترین، آماده‌ترین و منسجم‌ترین تیم جام نشان داده است و ثابت کرده که برای پس گرفتن تاج و تخت قهرمانی از هیچ تلاشی دریغ نمی‌کند. در کنار فرانسه، تیم‌هایی مانند آرژانتین، اسپانیا، پرتغال و انگلیس هم به مرحله حذفی رسیده‌اند، اما نمایش آن‌ها هنوز فاصله‌ای محسوس با تیم آماده دشان دارد.
​​​​​​​
فرانسه  خروس‌هایی که بی‌رحمانه می‌تازند
با توجه به بازی‌هایی که تا به این جا از شاگردان دیدیه دشان دیده‌ایم، آن ها بدون شک بهترین تیم جام هستند و شاید حتی از دوره ۲۰۱۸ هم لیاقت بیشتری برای رسیدن به فینال دارند. فوتبالی که خروس‌ها ارائه می‌دهند دقیقا همان چیزی است که از آن ها انتظار می‌رفت. وقتی به قول زلاتان ابراهیموویچ، آن ها سه نفر از پنج بازیکن برتر جهان (دمبله، اولیسه و کاپیتان امباپه) را در اختیار دارند، طبیعی است که همه منتظر یک فوتبال رو به جلو، هجومی و بدون لحظه‌ای توقف باشند؛ اتفاقی که دقیقا در زمین پیاده می‌شود. در گروهی، آن ها سنگال و نروژ را نابود کردند و دو شب پیش هم نوبت به سوئد رسید تا امباپه و رفقا کارشان را یکسره کنند. فضاسازی‌های مایکل اولیسه آن قدر چشم‌نواز است که به راحتی هم پشت مهاجم و هم در پست وینگر می‌درخشد. از سوی دیگر، نفوذها و شوت‌های دیدنی و قدرتی امباپه در کنار عثمان دمبله‌ای که در این دو سال با پیشرفتی مبهوت‌کننده همه را شگفت‌زده کرده، خط حمله‌ای مهارنشدنی ساخته است؛ روندی که احتمالا توپ طلای دوم را هم در انتظار دمبله قرار داده است. با این فرم ایده‌آل، بعید است در مرحله بعد پاراگوئه بتواند سد راهشان شود و احتمالا تنها بازی سخت آن ها تا نیمه‌نهایی، تقابل با مراکش در جمع هشت تیم برتر خواهد بود؛ دیداری که باز هم کفه ترازو به شدت به سمت خروس‌ها سنگینی می‌کند و شیرهای اطلس هم توانایی مقابله با بهترین تیم جهان را نخواهند داشت.
آرژانتین مدافع قهرمانی که هنوز عیارش مشخص نیست
آرژانتین یکی از معدود تیم‌هایی بود که ۹ امتیاز کامل را از مرحله گروهی کسب کرد، اما باید به این موضوع توجه کرد که گروه آن ها چندان سخت نبود و عیار واقعی آلبی‌سلسته هنوز مشخص نشده است. حتی بازی پیش روی آن ها در مرحله یک شانزدهم مقابل کیپ‌ورد هم روی کاغذ آسان به نظر می‌رسد و در صورت صعود، مصر یا استرالیا هم دردسر بزرگی برایشان نخواهند بود. با این حال، آن ها مدافع عنوان قهرمانی هستند و در این سه بازی نمایش قابل قبولی داشته‌اند.
 نکته نگران‌کننده اما آمار گلزنی آن‌هاست؛ از ۸ گلی که آرژانتین به ثمر رسانده، ۶ گل سهم لیونل مسی بوده است. این‌که مسی در ۳۹ سالگی همچنان در اوج آمادگی است و شانه به شانه امباپه آقای گل مسابقات است، برای شاگردان اسکالونی عالی است، اما اتکای بیش از حد تیم به او اصلا جالب نیست. اگر مسی در یک بازی مصدوم شود، آرژانتین قطعا دچار مشکل خواهد شد. با نگاهی به مسیر قرعه‌ها، اصلا بعید نیست که فینال دوره قبل دوباره تکرار شود؛ چراکه تیم‌هایی که تا به این جا نشان داده‌اند عطش زیادی برای قهرمانی دارند در مسیرهای متفاوتی قرار گرفته‌اند.
پرتغال  سایه‌ای از یک نسل طلایی
سلسائوی اروپا تیمی در حد و اندازه‌های نام بزرگش نبوده و آن‌چنان که باید نمایش خوبی نداشته است. تیمی که شاید روی کاغذ، بعد از فرانسه بهترین بازیکنان را در اختیار دارد، قرار بود با رهبری کریستیانو رونالدو به راحتی صدرنشین شود. اما چیزی که مشخص است این است که روبرتو مارتینز که پیشتر در بلژیک هم نتوانست با نسل طلایی به موفقیت خاصی برسد، حالا قصد دارد تیم پرتغال را هم نابود کند و این نسل هم به جامی نرسد. آن ها البته درگیر حواشی هم شده‌اند و اختلافی به وضوح میان بازیکنان دیده می‌شود؛ خصوصا بین ژوائو نوس و رونالدو که هر دو از بازیکنانی هستند که فیکس بازی می‌کنند. هرچه که هست، پرتغال با این سطح از نمایش در سه بازی مرحله گروهی، اصلا در توانش نیست که کرواسی را ببرد و بالا بیاید. هرچند اگر این اتفاق هم بیفتد، احتمالا اسپانیا آن ها را در دور بعدی حذف خواهد کرد.
اسپانیا  تیمی که آرام آرام جان می‌گیرد
اسپانیا در بازی اولش برابر کیپ‌ورد با یک تساوی همه را متعجب کرد. آن ها نتوانستند کیپ‌ورد را که برای اولین بار به جام صعود کرده، ببرند، اما چیزی که از آن ها در ادامه دیدیم این است که لاروخا کم‌کم جان می‌گیرد و موتورش روشن می‌شود؛ درست همان چیزی که در جام جهانی ۲۰۱۰ هم دیده بودیم، آن زمان در بازی اولشان برابر سوئیس باختند اما در نهایت قهرمان شدند. بعد از آن مساوی ناامیدکننده، اسپانیا عربستان را ۴- هیچ برد و از سد اروگوئه هم گذشت تا نشان دهد سودای قهرمانی در سر دارد. هرچند آن ها در مقایسه با بقیه تیم‌ها گل‌های کمتری زده‌اند، اما روش بازی و تسلط شان نشان می‌دهد که کاملا روی فرم هستند. روز گذشته لامین یامال در مصاحبه‌ای جنجالی گفت: «هیچ تیمی شکست‌ناپذیر نیست. فرانسه از ما بهتر نیست؛ از زمان قهرمانی ما در جام ملت‌های اروپا نتوانسته ما را شکست دهد.»
انگلیس  پرستاره اما همچنان دور از قهرمانی
سه‌شیرها دیشب به لطف گل های دقیقه 75 و 86 هری کین توانستند به زحمت از سد کنگو عبور کنند. انگلستان همیشه و در هر جامی یکی از پرستاره‌ترین تیم‌ها بوده‌اند، اما قهرمانی برای این لشکر پرستاره تبدیل به یک آرزوی دست‌نیافتنی شده است. تیمی که در چند سال اخیر همه جوره بدشانس بوده، در این جام هم دو مدافع راست خود را به دلیل مصدومیت از دست داد. این اتفاق توماس توخل را از سر اجبار وادار کرد تا از مدافع چپ خود در سمت راست استفاده کند؛ ضعفی که در بازی با کنگو کار دستشان داد و دقیقا از همان جناح گل خوردند. درست است که آن ها دفاع خوبی ندارند و با این مصدومیت‌ها به ثبات نرسیده‌اند، اما خط حمله زهرداری دارند که توانایی گل زدن در هر موقعیتی را دارد. شاید تنها مشکل بزرگ آن ها، باز کردن گره کور بازی‌هایی باشد که تیم‌های مقابل در طول ۹۰ دقیقه فقط و فقط دفاع می‌کنند. با توجه به عملکردشان در مرحله گروهی، آن ها باز هم با این نمایش‌های معمولی جام را به خانه نخواهند برد.