چندمدتی سکوت کرده بودم درباره این تحریف، اما ادامه پیدا کرد. تحریفی که یک روز رئیس دانشگاه شریف بگوید همه عاملان آشوب در دانشگاه، دانشجویان سهمیه‌ای بودند، و قائم مقام وزیر بهداشت نیز بگوید ۶۰ درصد دانشجویان پزشکی سهمیه‌ای هستند. و رسانه‌ها تیتر بزنند و ذهن جامعه را به سمت فرزندان جانبازان و شهدا ببرند. درحالی که وقتی دقیق می‌شوی می‌بینی مفهوم صحبت‌شان از سهمیه، سهمیه‌های مناطق و هدایت آموزشی و سایر است. و عموم مردم مگر می‌دانند درصد سهمیه ایثارگران اساسا نمی‌تواند ۶۰ درصد پزشکان را شامل شود؟ یا ۱۰۰ درصد عاملان آشوب را؟ و عموم مردم مگر می‌دانند از خانواده ایثارگران، کمتر کسی در سن کنکور است؟ اما شما آقایان مسئول! یعنی شما نمی‌دانید از سخنان‌تان چه تیترهایی در رسانه‌های غرض‌ورز درمی‌آید؟ و چه حمله‌هایی در فضای مجازی می‌شود؟ راستی! چرا درباره سهمیه فرزندان اعضای هیئت علمی چیزی نمی‌گویید؟ یا چون شامل فرزندان خودتان و همکاران‌تان می‌شود می‌ترسید؟ هدف‌تان از طرح و تکرار و تاکید بر سهمیه چیست؟ تیتر شدن در رسانه‌ها و تشدید طعنه‌های بی‌خبران به جامعه ایثارگران را نمی‌بینید؟ به‌جای این که ناتوانی‌تان در نظام آموزشی را با یک کلیدواژه خبرساز بپوشانید، درباره این صحبت کنید که چرا تعداد رتبه‌های برتر مدارس دولتی به صفر رسیده؟ آن هم تقصیر سهمیه ایثارگران است؟ تفاوت عمیق بین مدارسی که ۵۰۰ میلیون شهریه می‌گیرند و مدارس عادی چطور؟ 
سهمیه‌ها را حذف کنید؛ اما ما را عامل تلف شدن عمر جوانان این سرزمین، پشت سد بی‌کفایتی‌های خودتان قرار ندهید و ما را طلبکار و حامی بی‌عدالتی نشان ندهید. پدران ما اگر جایی به تبعیض مایل بودند، در اعزام زودتر به جنگ بود. و آقای مقام وزارت بهداشت و دانشگاه شریف اگر در سال‎های دفاع مقدس به‌جای کلاس‌های پزشکی و دانشگاه‌های کالیفرنیا در فضای جبهه بودید، می‌دانستید که هوای آسمان آن ستاره‌های نورانی چگونه است.
ما نه سهمی از شما می‌خواهیم و نه سهمیه‌ای. پدران ما خود را بدهکار مردم می‌دانند و نه طلبکار، همان چیزی که بسیاری از مدیران‎تان با آن بیگانه‌اند. و با این‎همه تحریف درباره کلیدواژه سهمیه، چگونه بنویسم تا مردم باور کنند که دوست و برادر من تا کمی قبل از فوت پدرش مهدی آقا، حتی نمی‌دانست که او در لشکر ۱۴ امام‌حسین(ع)، همرزم حسین خرازی بوده. و دلاور بی‌ادعای ما نیز جز در دل و جز در چند قطعه عکس بدون انتشار، آن افتخار را برای بیمه درمان هم رو نکرده بود. و اواخر عمرش نیز اگر عکس‌ها را نشان داد، تنها می‌خواست که نشانه‌ای و چراغی از ستاره‌ها را برای مسیر تنها پسرش بگذارد، و فرزندش را به نفس گرم شهدا بسپارد، و نه هرگز به سهمیه‌های شما. 
بله آقایان! سهمیه ایثارگران را بردارید. خودتان دادید و خودتان مسئله ساختید و خودتان با روایت‌های حاشیه‌ای، باعث ایجاد فضای طعنه به ایثارگران شدید.
و پدر من هم اگر جنگید، تنها سهمش ترکش‌هایی بود که هنوز به یادگار در بدنش مانده و تنها طلبی که از آن روزها دارد نیز شهادت است؛ که دست شما نیست. پس به چیزی بپردازید که دست شماست و آثارش هم در جامعه پیداست.