​​​​​​​
فراموش نکنیم؛ اگر ما داستان خودمان را تعریف نکنیم،افراد دیگر داستان دیگری از ما خواهند نوشت. وضعیت کشورمان در بزنگاه امروز که درگیر جنگی ناخواسته شده ایم همین است .گاهی بار معنایی کلمات در شرایط خاص تاریخی تغییر می‌کند، اما دیپلماسی فرهنگی برای ایران همیشه یک معنا داشته است؛ چریکِ نامیرایی که بی‌صدا می‌جنگد، آرام پیش می‌رود ، حتی وقتی آتش جنگ در یک میدان  خاموش می‌شود، نبردش  در میدانی دیگر تازه آغاز می‌شود.
در این روزها سفر وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی به قرقیزستان برای حضور در اجلاس فرهنگی کشورهای عضو سازمان همکاری شانگهای، یادآور یک ضرورت فراموش‌شده است؛ این که امنیت ملی فقط با موشک و سامانه‌های دفاعی حفظ نمی‌شود، بلکه تصویر فرهنگی، تمدنی  یک ملت در ذهن افکار عمومی جهان نیز بخشی از امنیت آن کشور است.
به نظر می رسد وزارت فرهنگ باید در این زمان  حساس ، هنرمندان، نویسندگان، مترجمان، فیلم سازان و موسیقی دانان ایرانی را به سفیران فرهنگی ایران تبدیل کند. حضور هدفمند در جشنواره‌های جهانی، ترجمه آثار شاخص ادبی، برگزاری هفته‌های فرهنگی ایران در دیگر کشورها  و حمایت از تولید آثاری که روایت ایرانی را به جهان منتقل کنند، یک ضرورت است.
باید در دوران این جنگ سخت به نقطه ای برسیم که با جرئت بگوییم دنیا دیگر ایران را فقط از دریچه خبرهای سیاسی نمی‌شناسد؛ ملت‌ ما را با شعر، سینما، موسیقی و ادبیات انسان دوستانه و صلح طلبش به خاطر می‌سپارد. مسئولان فرهنگی ما باید بدانند که اگر دیپلماسی فرهنگی را جدی نگیریم و به برگزاری برنامه هایی با برد داخلی بسنده کنیم ، دیگران روایت خود را از ایران خواهند ساخت؛ روایتی که شاید هیچ شباهتی به حقیقت این سرزمین نداشته باشد.