​​​​​​​
پرونده تیم ملی والیبال ایران در لیگ ملت‌های ۲۰۲۶ با شکست ۳ بر ۱ مقابل ترکیه بسته شد؛ پایانی تلخ که ما را با تنها ۳ برد (برابر آرژانتین، کوبا و آلمان) و تحمل ۹ شکست تلخ، به رتبه چهاردهم در میان ۱۸ تیم رساند. شکی نیست که عملکردمان نسبت به سال گذشته که با همین روبرتو پیاتزا هشتم شدیم و در یک قدمی صعود به مرحله بعدی بودیم، افت محسوسی داشت. ما به ترکیه‌ای باختیم که با هدایت اسلوبودان کواچ، سرمربی اسبق خودمان که شناخت دقیقی از والیبال ما دارد، برای اولین بار به پلی‌آف رسید و دستاوردی تاریخی برای کشورش رقم زد. اما پشت این نتایج ناامیدکننده، واقعیاتی نهفته است. روند آماده‌سازی تیم ملی چندان جالب نبود؛ همین اسفند ماه سال پیش بود که در جریان تجاوز آمریکا و رژیم صهیونی به کشورمان سالن ۱۲ هزار نفری آزادی، خانه و محل اصلی تمرینات مان را از دست دادیم. از سوی دیگر، ما دومین تیم جوان این رقابت‌ها بودیم. تغییر نسل در تیم ملی پروژه‌ای به شدت دشوار است و عبور از این روزهای سخت، بهای قد علم کردن دوباره برابر قدرت‌های برتر دنیاست. والیبال ایران در حال گذراندن یک دوره گذار است و  هدف اصلی و نهایی پیاتزا و این تیم جوان، موفقیت در المپیک است و از الان برای آن روز آماده می‌شویم. با وجود تمام این کاستی‌ها و شکست‌ها، پتانسیل این بچه‌ها نشان می‌دهد که اگر صبور باشیم، آینده روشنی در انتظارمان است.