​​​​​​​
تصاویر منتشرشده از کویت، لحظه هدف قرارگرفتن یکی از ایستگاه‌های برق این کشور را نشان می‌دهد؛ تصاویری که در آن شعله‌های آتش و ستون‌های غلیظ دود به آسمان برخاسته‌اند. این حمله را نباید رخدادی منفرد یا صرفاً واکنشی تاکتیکی دید؛ بلکه باید آن را در چارچوب راهبرد روشن ایران برای پاسخ به مبدأ تهدید تحلیل کرد. هر نقطه‌ای که خاک، آسمان، پایگاه یا زیرساخت خود را در اختیار ماشین جنگی آمریکا قرار دهد، عملاً بخشی از میدان جنگ است و نمی‌تواند همزمان مدعی بی‌طرفی باشد.
همزمان، شدت حملات آمریکایی‌ها  کمی کاهش یافته است. هنوز برای قضاوت قطعی درباره علت این کاهش زود است، اما دست‌کم سه سناریو را می‌توان در نظر گرفت؛سناریوی خوش‌بینانه نخست این است که تشدید فشار ایران بر کشورهای منطقه، آمریکا را از افزایش دامنه جنگ منصرف کرده باشد. واشنگتن برای ادامه عملیات به پایگاه‌ها، بنادر، فرودگاه‌ها و شبکه پشتیبانی مستقر در کشورهای عربی نیاز دارد. آمریکا می‌خواهد از جغرافیای این کشورها علیه ایران استفاده کند، اما هزینه پاسخ ایران را نپردازد. راهبرد ایران درهم‌شکستن همین معادله است: باید چنان به برخی‌ها ضربه زد که لابی‌های عربی برای مهار جنگ دست‌به‌دامان ترامپ شوند . حمله به ایستگاه برق کویت در همین چارچوب معنا پیدا می‌کند. پیام روشن است: همکاری با آمریکا فقط سود و تضمین امنیتی ندارد؛ هزینه مستقیم نیز دارد. کویت و امارات اگر در زنجیره حمله قرار بگیرند، در زنجیره پاسخ هم قرار خواهند گرفت.  زیرا ناامن‌شدن عقبه منطقه‌ای، فشار سیاسی بر واشنگتن را افزایش می‌دهد.
سناریوی خوش‌بینانه دوم، تأثیر ضربات ایران به تجهیزات و تأسیسات نظامی آمریکاست. آسیب به رادارها، مراکز فرماندهی، انبارها و خطوط پشتیبانی می‌تواند سرعت عملیات دشمن را کاهش دهد. البته احتمال این سناریو کمتر است؛ زیرا ارتش آمریکا توان جابه‌جایی و جایگزینی تجهیزات را دارد و یک شب کاهش حملات، لزوماً نشانه تضعیف پایدار آن نیست.
اما سناریوی بدبینانه را نیز نباید نادیده گرفت: احتمال دارد آمریکا برای یک جنگ پرشدت در جنوب کشور یا اجرای یک شگفتانه آماده شود. کاهش موقت آتش می‌تواند مقدمه تجدید مهمات، تغییر آرایش، جمع‌آوری اطلاعات و طراحی موجی سنگین‌تر باشد. نیروهای مسلح ما برای این سناریو کاملاً آماده‌اند و در برابر هر نشانه‌ای از تحرک دشمن تساهل و تسامحی ندارند.
در کوتاه‌مدت نیز افقی برای توافق یا توقف جنگ دیده نمی‌شود. بنابراین هدف ایران از تشدید حملات، تخلیه انرژی دشمن و کاهش توان او برای اجرای عملیاتی فراتر از حد تصور است. وقتی آمریکا ناچار شود از پایگاه‌ها، متحدان، تجهیزات و خطوط پشتیبانی خود دفاع کند، بخشی از توان تهاجمی‌اش در میدان دفاع مصرف خواهد شد.