دربی پایتخت برای چندمین سال متوالی در تهران برگزار نمی شود چون ورزشگاه آزادی هنوز آماده میزبانی نیست و حالا اصفهان، میزبان یکی از مهم‌ترین و پرتماشاگرترین مسابقات فوتبال ایران شده است. اما در میان این انتخاب، یک سوال جدی برای ورزش خراسان رضوی باقی می‌ماند: چرا مشهد نه؟
مشهد با ورزشگاه مدرن و زیبای امام رضا(ع) می‌توانست یکی از گزینه‌های اصلی میزبانی این مسابقه باشد. شهری بزرگ، فوتبال‌دوست و برخوردار از زیرساختی که سال‌هاست برای چنین روزهایی ساخته شده است. اما وقتی فصل گذشته بر سر برگزاری دیدار استقلال و گل‌گهر در مشهد آن همه حاشیه ایجاد شد و در نهایت ورزشگاه امام رضا(ع) میزبان بازی نشد، دیگر عجیب نیست که امروز نام مشهد در فهرست گزینه‌های جدی نباشد.
مشکل اما فقط از دست دادن یک مسابقه نیست؛ مسئله، تصویری است که از ظرفیت‌های ورزشی مشهد ساخته می‌شود. شهری که می‌تواند با میزبانی چنین رویدادهایی چند روز درگیر شور و هیجان فوتبال شود، از رونق اقتصادی و اجتماعی آن بهره ببرد و نامش را در صدر اخبار ورزشی کشور قرار دهد، چرا باید خودش را از این فرصت محروم کند؟ این ماجرا وقتی تلخ‌تر می‌شود که بدانیم در روز برگزاری دربی در اصفهان، یکی از نمایندگان همین شهر در لیگ برتر، ذوب‌آهن، نیز مسابقه دارد؛ اما شورای تأمین اصفهان با وجود این شرایط، با برگزاری دربی موافقت کرده است. یعنی می‌توان مسئله را مدیریت کرد، می‌توان برای فوتبال و جوانان تصمیم گرفت و می‌توان بین دغدغه‌های مختلف، راهی برای میزبانی پیدا کرد.
کاش در مشهد هم کسی پیدا می‌شد که برای جوانان این شهر قدمی برمی‌داشت. مردم مشهد برای بازی نماینده استان در لیگ دسته سوم، نزدیک به ۳۰ هزار نفر به ورزشگاه می‌روند؛ با شور و هیجان و با رعایت حرمت‌ها. این یعنی فوتبال هنوز در این شهر زنده است و مردمش عاشق فوتبال‌اند. پس مسئولان هم باید این عشق را ببینند و به جای بی‌تفاوتی، برای زنده‌تر نگه داشتن آن تلاش کنند.
شاید این آخرین فرصت مشهد برای میزبانی دربی بود؛ چون احتمالاً با آماده شدن ورزشگاه آزادی، تهران دوباره میزبان خواهد شد. بنابراین سهم مشهد از دربی‌ای که تهران نتوانست برگزار کند، فقط و فقط تماشا شد و هیچ. دربی به زودی می آید، اما مشهد فقط تماشایش می کند؛ در حالی که می‌توانست میزبانش باشد.