​​​​​​​

همزمان با فرارسیدن میلاد مسعود پیامبر رحمت و مهربانی، حضرت ختمی‌مرتبت محمد مصطفی (ص)، تحریریه روزنامه «خراسان» میزبان یکی از چهره‌های نام‌آشنا و مفاخر قرآنی خطه خراسان، امید حسینی نژاد بود، مجالی شد وی روزهای شورانگیز نوجوانی و حلاوت تلاوت در محضر رهبر انقلاب تا حضور پرفروغ در مجامع بین‌المللی و بازتاب خیره‌کننده فرهنگ و هنر ایرانی در نگاه مشتاق مسلمانان جهان را روایت کند و از نقش قرآن کریم به عنوان «ریسمان ناگسستنی وحدت» در میان امت اسلام سخن بگوید. به گزارش خراسان رضوی، رهبر انقلاب همواره اصلی‌ترین تکیه‌گاه و پناهِ جامعه قرآنی کشور بوده‌اند؛ شخصیتی که با نگاهی تربیتی و آینده‌نگرانه، خاک هنرِ تلاوت را کیمیا کردند. خاطره روزهایی که طنین نوای دل‌انگیز قاریان نوجوان، جوان و پیشکسوت در بطن خیابان کشوردوست و حسینیه امام خمینی(ره) می‌پیچید، زنده و جاری است و برای قاریان قرآن از جمله این قاری مشهدی، خاطره ای به یادماندنی است که انگیزه ادامه راه او شد.
تجربه در بیتِ رهبری: از نوجوانی تا بلوغ
امید حسینی نژاد درباره آغاز مسیر قرآنی خود می‌گوید: انس من با کلام وحی از پنج‌سالگی و زیر نظر پدرم شکل گرفت. با حضور در جلسات نام‌آشنای مشهد همچون مسجد کرامت و حسینیه خیاط و بهره‌مندی از محضر اساتیدی چون دکتر داوود خلوصی و حاج سید مجتبی سادات‌فاطمی، آرزوی کودکی‌ام برای حضور در کنار قاریان برجسته محقق شد. وی با اشاره به نخستین موفقیت‌های ملی خود می‌افزاید: سال ۱۳۸۳ رتبه نخست مسابقات کشوری را کسب کردم و همان سال در ماه مبارک رمضان، نخستین بار توفیق حضور در محضر رهبر معظم انقلاب و همنشینی با اساتید برجسته نصیبم شد. سال ۱۳۸۴ نیز پس از کسب رتبه اول مسابقات اوقاف، بار دیگر دعوت شدم و با وجود خستگی مسابقات و ترافیک تهران، با تمرکز کامل به تلاوت پرداختم؛ دیداری سرشار از لطف، مهربانی و گفت‌وگوی صمیمانه ایشان که تا همیشه در خاطرم ماندگار شد. این افتخار در سال‌های بعد نیز تداوم یافت؛ از جمله تلاوت در مصلای تهران طی دوران کرونا در سال ۱۳۹۹ و بازنشر خاطره‌انگیز ویدئوی تلاوت سال ۱۳۸۴ پس از ۱۵ سال در فضای مجازی که با دریافت هدیه‌ای ارزشمند و یادبود از سوی دفتر رهبری، برایم دوچندان شیرین و خاطره‌انگیز شد.
نگاه تربیتی رهبری و شکوفایی قاریان
این قاری قرآن در پاسخ به سوالی درباره رویکرد رهبر شهید انقلاب نسبت به حضور قاریان نوجوان می افزاید: در مواجهه با قاریان نوجوان، ویژگی بارز مقام معظم رهبری، نگاه فراتر از یک علاقه‌مندی ساده است؛ نگاهی «تربیتی و آینده‌نگرانه». ایشان به خوبی می‌دانستند که نوجوانان با چالش حساس «تغییر صدا» در دوران بلوغ مواجه‌اند و اگر از نظر فنی و صوتی حمایت نشوند، ممکن است این مسیر را رها کنند. این شفقت و مراقبت ویژه، همواره در رفتار ایشان با نسل جوان ملموس بوده است. علاوه بر این، ایشان نقش استراتژیک در تعالی تلاوت داشته‌اند. حتی پیش از انقلاب، با معرفی اساتیدی چون مصطفی اسماعیل مسیر آشنایی قاریان مشهد با اصالت‌های تلاوت را هموار کردند. این توجه رهبری بود که تلاوت را از یک فعالیت حاشیه‌ای به یک «رسالت فرهنگی» ارتقا داد.
قاری؛ سفیر فرهنگ و چالش‌های حرفه‌ای
حسینی نژاد درباره تأثیر حضور قاریان ایرانی در کشورهای خارجی می گوید: من همواره معتقد بوده‌ام که یک قاری، تنها حاملِ صوت نیست؛ او سفیرِ فرهنگِ چندین‌هزارساله ایران است. در سفرهای بین‌المللی‌ام به روسیه، هند و ترکیه، همواره این بار بر دوش من بود که شکوه فرهنگ ایران و اصالت خراسان را بازنمایی کنم. دیدن شگفتی خارجی‌ها از این که چگونه ما فارسی‌زبانان، حتی فراتر از عرب‌ها در قواعد تلاوت تسلط داریم، بسیار رضایت‌بخش است. این پیشرفت، میوه و برکت نگاه راهبردی رهبری است. وی درباره چالش های معیشتی قاریان نیز اضافه می کند: نباید از واقعیت‌های تلخ چالش‌های معیشتی غافل شد. قاری حرفه‌ای، یک «متخصص» است که باید ساعات متمادی را صرف تمرین کنترل نفس و عضلات حنجره کند. اما در ساختار فعلی، برخلاف برخی هنرمندان که از هنر خود درآمد مستمر دارند، قاریان ما اغلب با «بی‌ثباتی معیشتی» روبه رو هستند. بسیاری از قاریان توانمند، ناچارند برای تأمین نیازهای اولیه، میان تلاوت و شغل دیگر تقسیم تمرکز کنند. این یعنی بخشی از روح تلاوت، قربانی دغدغه‌های روزمره می‌شود. ما نیازمند نهادهایی هستیم که قاری را به عنوان یک «دارایی فرهنگی» بشناسند و بستر شغلی پایداری برای او فراهم کنند تا او بتواند با آرامش خاطر، در ماراتن‌های دشوار مسابقات جهانی، نماینده‌ای تمام‌عیار باشد.
تلاوت؛ پیوند وحدت و زبان مشترک قلب‌ها
این قاری قرآن مشهدی در پایان با بیان این که بزرگ ترین پاداش ما، فراتر از هر جایزه و مقامی، تجربه‌ وحدت است. می گوید: تلاوتِ قرآن، حلقه‌ وصل میان مسلمانان است. در سفرهایم به زاهدان و در میان برادران عزیز اهل سنت، هیچ مرزی میان شیعه و سنی حس نکردم؛ تنها چیزی که جاری بود، «عشق به کلام خدا» بود. آن‌ها با مهربانی و پذیرا بودن، نشان دادند که تلاوت، زبان مشترک قلب‌هاست. کسانی که به دنبال تفرقه‌افکنی هستند، در واقع نه با شیعه و سنی، بلکه با «روح وحدت اسلامی» دشمنی می‌کنند. من همواره تلاش کرده‌ام که وقتی می‌خوانم، تنها یک صدا نباشم، بلکه پیام وحدت و فرهنگ غنی ایران را در دل کلمات، به گوش جهانیان برسانم. این است معنای واقعی خدمت به کلام وحی.