یه مدت سعید معروف و بقیه بچه‌های تیم ملی والیبال یک کاری کردن صبح جمعه گوشه کنار پارک‌ها همه تور وصل می‌کردن تا والیبال بازی کنن. گذشت و گذشت دیگه یک حرکت همگانی و ویژه ندیدم تا این برنامه «گل یا پوچ» پخش شد. الان روی نیمکت پارک‌ها، تو اداره‌ها، تو مغازه‌ها همه کار و زندگی رو ول کردن در حال بازی گل یا  پوچ هستن. بلاگرها هم با قدرت ترفندهای متفاوت گل یا‌پوچ مثل اختاپوسی، هشت پایی، فلامینگویی، غیب کردن گل به سبک دیوید کاپرفیلد، درآوردن گل از پشت گوش حریف و... رو آموزش میدن. یکسری آدم خلاق که منتظر فرصت هستن هم پک گل یا پوچ در سایزهای مختلف می‌فروشن. انگار نه انگار تا همین دیروز می‌شد این بازی رو با یک‌ذره کاغذ یا پوست پرتقال انجام داد. طرف پیج ریاضی داره براساس آمار و احتمالات گل یا پوچ یاد می‌ده. اون یکی می گه روان‌شناسی خوندم و مدرک کشف بادی لنگوئیج دارم، داره تو پیجش روش‌های کشف گل رو براساس زبان بدن رقیب یاد میده. یعنی اگه یک سال قبل یکی می‌گفت میشه با گل پوچ این‌همه اشتغال‌زایی کرد من یکی باور نمی‌کردم؛ اما الان منتظر لیگ «لی لی»، مسابقات کشوری «قایم موشک»، جام جهانی «هفت سنگ» و... هستم.