​​​​​​​هانری دوکولیبوف نظامی فرانسوی است که به دستور ناصرالدین همراه با قشون دولتی عازم جنگ با ترکمنان تکه‌ای می‌شود اما به اسارت آن‌ها در می‌آید و در کتابی به نام «در اسارت ترکمنان» روایتی از زندگی بین آنان دارد: «هر تیره برای قالی، نمد و گلیم خود نقش‌های مخصوصی دارد. یعنی نقش و نگار قالی تکه‌ها با دیگر تیره‌ها فرق می‌کند. البته از نظر روش کار و اندازه تفاوتی با هم ندارند. مثلاً اندازه قالی اغلب دو و نیم در سه یا سه در چهار متر است. نوع دار قالی آن‌ها برخلاف بعضی کشورهایی که دیدم عمودی نیست، بلکه به شکل افقی و روی زمین درست می‌کنند. تابستان‌ها دار قالی را بیرون از اُوی می‌سازند تا در هوای آزاد باشند. ممکن است سؤال شود پس زنان ترکمن کی وقت دارند با همسایه‌ها بنشینند و تفریح کنند؟ آن‌ها فکر آن‌جایش را هم کرده‌اند؛ یعنی در حین کار تفریحاتشان را هم انجام می‌دهند. مثلاً برای سوزن‌دوزی دختران و زنان ترکمن هر روز در خانه یکی جمع می‌شوند و درحین انجام کارشان می‌گویند و می‌خندند. هرگز هم اشتباه نمی‌کنند. هم از کنار هم بودن لذت می‌برند و هم کارهایشان را انجام می‌دهند. حتی پیرزن‌ها نیز دوک نخ ریسی را با پشم برمی‌دارند و با هم سن‌وسال‌هایشان به کار مشغول می‌شوند. این به آن معنا نیست که مردها بیکار باشند؛ کار آن‌ها هم به قاعده است».