بعد از ۱۲ سال، دوباره کشتی جهان شاهد قهرمانی پسران گوش شکسته ایران شد؛ جایی که تیم ملی کشتی آزاد ایران با اقتدار، ۲ طلا، ۲ نقره و ۳ برنز را به گردن آویخت و تاج قهرمانی تیمی را بر سر گذاشت. افتخاری که پیام تحسین‌آمیز رهبر انقلاب آن را جاودانه کرد: «آمیزه قدرت و معنویت، آفریننده ارزش‌های والاست؛ آفرین بر شما». نقش مدیریت آینده‌نگر علیرضا دبیر، از بازسازی خانه کشتی و تأمین منابع مالی پایدار، تا جوان‌گرایی هدفمند، این قهرمانی را از یک پیروزی ورزشی ساده فراتر برد و به الگویی تبدیل کرد برای دیگر فدراسیون‌ها تا ورای بهانه‌ها بتوانند با موفقیت‌های‌شان، حس غرور میلیون‌ها ایرانی را زنده کنند. حالا همه می‌پرسند: این پیروزی حاصل چه تدبیری بود که توانست کشتی ایران را دوباره بر قله جهان بنشاند؟  

بازتاب قهرمانی در پیام رهبر انقلاب
پیروزی تیم ملی کشتی آزاد ایران در رقابت‌های جهانی، فراتر از یک افتخار ورزشی، به رویدادی ملی و فرهنگی تبدیل شد؛ نقطه‌ای که با پیام رهبر انقلاب تثبیت شد. ایشان در  پیام خود نوشتند:
«از قهرمانی جهانی تیم کشتی به خاطر «تلاش اعجاب‌انگیز» و سپس «رفتار تحسین‌آمیز»ش تشکّر می‌کنم. آمیزه‌ «قدرت» و «معنویّت»، «آفریننده‌ ارزش‌های والا» است. آفرین بر شما!»
دو کلیدواژه‌ «قدرت» و «معنویت» که در این پیام برجسته شد، ترکیبی است که در ادبیات ورزشی کمتر شنیده می‌شود اما در فرهنگ پهلوانی ایران ریشه‌ای عمیق دارد. «قدرت» اشاره به توان فنی، بدنی و اقتدار تیمی در میدان دارد؛ و «معنویت»، نماد توکل به خدا، اخلاق، احترام به حریف، دوری از حاشیه و پایبندی به ارزش‌های پهلوانی. این پیام، دلگرمی بزرگی برای کشتی ایران بود؛ اما بدون شک نقش اول این اتفاق بزرگ را می‌توان علیرضا دبیر دانست؛ رئیس جوان فدراسیون کشتی که گاهی رفتارش واکنش‌هایی به‌دنبال دارد اما آمار موفقیت‌های فدراسیون تحت نظر او در سال‌های اخیر نشان می‌دهد دبیر برخلاف روسای سالخورده دیگر فدراسیون‌ها عملکرد موفقی داشته است.
زمینه‌های یک موفقیت جهانی
قهرمانی تیم ملی کشتی آزاد ایران پس از 12 سال، حاصل یک حرکت اتفاقی یا خوش ‌شانسی در قرعه‌کشی نبود؛ بلکه برآیند تغییرات بنیادینی است که طی سال‌های اخیر با مدیریت علیرضا دبیر شکل گرفت. مجموعه‌ای از عوامل فنی، مدیریتی و فرهنگی دست به دست هم دادند تا تیم ایران بار دیگر در بالاترین سطح بایستد.
زیرساخت‌ها و امکانات نوین| تکمیل آکادمی کشتی و ایجاد امکانات هم‌سطح تیم‌های بزرگ دنیا، نقطه آغاز تحول بود. پیست تارتان برای تمرینات، استخر روباز برای تمرینات هوازی و ریکاوری، خوابگاه‌های استاندارد و رستوران مجهز باعث شد کشتی‌گیران در محیطی حرفه‌ای و بدون دغدغه تمرین کنند. این تغییرات، تمرین را از یک فعالیت روزمره به یک فرایند علمی و هدفمند تبدیل کرد.
تمرکز روی آمادگی روانی و فیزیکی |   تمرینات روزانه بدن‌ها را به اوج آمادگی رساند. افزون بر آن، رفتار خوب و کنترل شده خود کشتی‌گیران و سیاست فدراسیون برای دور نگه‎داشتن ورزشکاران از حاشیه‌ها باعث شد ذهن‌ها هم به اندازه بدن‌ها آماده باشد.
اصلاحات مدیریتی دبیر| دبیر از ابتدای مسئولیت، شجاعانه کادر فنی رده‌های مختلف را تغییر داد و مسئولیت‌ها را به مربیان تحلیلگر و به‌روز سپرد. این تصمیم که در ابتدا با مخالفت‌هایی روبه‌رو شد، در نهایت به بهبود کیفیت تمرینات و تاکتیک‌ها انجامید. رویکرد علمی به آنالیز حریفان و طراحی مبارزات، یکی از نقاط قوت این تیم قهرمان بود.
جوان‌گرایی هدفمند| درحالی‌که برخی قدرت‌های کشتی مثل آمریکا و ژاپن با ترکیب کاملاً جوان به رقابت‌ها آمدند، ایران با آمیزه‌ای از تجربه و جوانی، بهره بیشتری از جدول مسابقات برد. جوانان پرانرژی در کنار باتجربه‌ها، هم انگیزه مضاعفی ایجاد کردند، هم فشار روحی و مسئولیت مسابقات را بهتر تقسیم کردند. هرچند اهتمام تیم برای حضور با تمام قوا، درحالی‌که دو نفر از کشتی‌گیران به تازگی از مصدومیت بازگشته بودند ریسک بزرگی بود.  
ارزش‌های پهلوانی: یکی از شاخصه‌های این تیم، پایبندی به اصول فرهنگ پهلوانی بود؛ توکل به‌خدا و توجه به معنویات، زندگی ساده و پرهیز از تجمل‌گرایی باعث شد رسانه‌ها به جای حواشی، تنها از نتایج و عملکردشان بگویند. این آرامش رسانه‌ای در کنار اخلاق ورزشی و احترام به رقبا، تصویر یک «تیم ملی واقعی» را شکل داد که هم در تشک می‌جنگد و هم خارج از آن، محبوب می‌ماند.
تلاش کادر فنی و نبوغ ستاره‌ها
​​​​​​​فراتر از تاکتیک‌ها و برنامه‌ریزی‌ها، مهره‌های طلایی بودند که جان این قهرمانی را شکل دادند. در رأس این تلاش‌ها، پژمان درستکار به‌عنوان سرمربی با برنامه‌ریزی دقیق، آنالیز حریفان و مدیریت روانی تیم، نقش پُررنگی ایفا کرد. او با شناخت کامل از توانایی و نقاط ضعف کشتی‌گیران، با کمک مربیان دیگر، کشتی‌گیران را در بهترین شرایط هدایت کرد؛ طوری‌که غیر از یک مورد، هیچ کشتی‌گیری با یک کشتی حذف نشد و تقریباً همه در قامت مدعی ظاهر شدند. از طرفی نباید درخشش نسل طلایی کشتی را فراموش کرد. استعدادهایی که به ندرت در این سطح ظهور می‌کنند مثل عموزاد و زارع که نمادهای این نسل هستند؛ هرچند یونس امامی، محمد نخودی، یا کامران قاسم‌پور هم در این دوره عالی بودند و یک پدیده جذاب هم به‌نام احمد محمدنژاد جوان داشتیم. در این بین رحمان عموزاد، با طلای درخشان خود، نماد نسل تازه‌ای از کشتی ایران شد که هم جسور هستند و هم بی‌پروا به دنبال فتح قله‌ها می‌روند. امیرحسین زارع، دیگر قهرمان طلایی، با تمرکز و استقامت مثال‌زدنی‌اش در فینال، یک‌بار دیگر قدرت سنگین‌وزن‌های ایران را به رخ دنیا کشید. در کنار این دو، نقره‌های ارزشمند و برنزهای درخشان هم سهمی اساسی در مجموع امتیازات تیم داشتند. این مدال‌آوران، چه آن‌ها که بر سکوی اول ایستادند و چه آن‌ها که در دل رقابت‌ها جنگیدند، هویت نسل طلایی کشتی ایران را شکل داده‌اند؛ نسلی که در صورت پشتوانه‌سازی مناسب، می‌تواند سال‌ها پابرجا و مدعی باقی بماند تا بازهم قلب مردم را شاد کند.
 پیامدهای مثبت قهرمانی برای جامعه
قهرمانی جهانی کشتی آزاد ایران، فقط یک «برد ورزشی» نبود؛ بلکه موجی از غرور ملی را در فضای عمومی کشور ایجاد کرد. این موفقیت، بار دیگر به میلیون‌ها ایرانی یادآوری کرد که با تلاش، برنامه‌ریزی و حفظ ارزش‌های اخلاقی، می‌توان بر بام جهان ایستاد. برای جوانان، این قهرمانی نمونه‌ای عملی از اثر‌گذاری توکل به خدا، اراده، استمرار و نظم ورزشی است؛ الگویی که نوجوانان و جوانان مخاطب کشتی را به دنبال کردن رویاهایشان، حتی اگر ورزشی نباشد ترغیب می‌کند. در سطح بین‌المللی، این نتیجه، نگاه دوباره‌ای به کشتی ایران ایجاد کرد؛ کشوری که نه‌تنها در تاریخ این رشته جایگاه رفیعی دارد، بلکه توانسته در دوران رقابت‌های سنگین، دوباره برترین شود. همچنین این موفقیت، انگیزه‌ای برای سایر فدراسیون‌ها بود تا سرمایه‌گذاری بلندمدت، جوان‌گرایی هدفمند و مدیریت علمی را جدی‌تر بگیرند. آن هم در شرایطی که برخی فدراسیون‌ها بدون اقدامات زیربنایی و توجه به برنامه‌ریزی بلندمدت، فقط به دنبال بهانه هستند و از تدارک یک دیدار دوستانه استاندارد برای تیم‌شان عاجز. و بازهم باید تاکید کرد که قهرمانی با ارزش نتیجه ترکیب درست «قدرت و معنویت» بود. قدرت در توان جسمی، مهارت فنی و برنامه‌ریزی دقیق؛ معنویت در اخلاق پهلوانی، فروتنی و دوری از حاشیه‌ها. این ترکیب، نه‌تنها مدال‌ها را به ارمغان آورد، بلکه قهرمانی را به یک ارزش فرهنگی و ملی تبدیل کرد. اگر این مسیر ادامه یابد، کشتی ایران همچنان ستون افتخار ورزشی کشور خواهد ماند.