در راس نیازهای کودکان بعد از نیازهای اولیه مانند آب، غذا و ... نیاز به امنیت قرار دارد و والدین با درک شرایط سنی کودک باید تامین امنیت و آرامش او را همواره مدنظر داشته باشند. بنابراین پرتوقعی والدین و داشتن انتظاراتی فراتر از توان کودک و اخم کردن و دعوای مکرر است که احساس ناامنی را در پی دارد و باعث می‌شود کودک دچار بی‌قراری عصبی شود و مشکل برای والدین ایجاد کند. والدینی که درک مناسبی از مرحله رشد فرزندشان دارند و امنیت بخشی و جو روانی مطلوبی برای او فراهم می‌کنند، در این فضای امن است که کودک‌شان آزادانه به دنبال ارضای کنجکاوی‌های خود خواهد رفت و با آرامش به بازی‌های دلخواه خود خواهد پرداخت. با ارضای این دو ویژگی است که می‌توان ادعا کرد فرزند ما کودکی اولش را با موفقیت گذرانده و این موفقیت‌ها در کودکی اول، زمینه‌ساز موفقیت او در کودکی دوم و نوجوانی خواهد شد.
کودک با دعوا کردن ادب نمی‌شود
همه والدین محترم باید توجه داشته باشند که کودکی اول سن آموزش و یادگیری رسمی و اجباری کودک نیست و کودک به صورت غیررسمی در خانه ،مهد و پیش‌دبستانی یاد می‌گیرد. در این سن اگر با کودک دعوا کنیم تا ادب شود، فقط امنیت و آرامش او را سلب کرده ایم و ادب کردن رسمی مربوط به کودکی دوم (۶تا۱۲سالگی) است که این مرحله را سن تادیب می‌نامند.