بهرام بیضایی، کارگردان و نویسنده برجسته ایرانی، درگذشت. او در کنار فیلم‎سازی و نمایشنامه‌نویسی، فعالیت‌های مطبوعاتی جدی و اثرگذار نیز داشت. از دهه ۴۰ با نوشتن مقاله‌ها و نقدهای تند و دقیق درباره تئاتر، اسطوره، تاریخ و زبان در مجلاتی چون آرش و سخن و پس از انقلاب اسلامی در نشریاتی مانند چراغ، آدینه و دنیای سخن نشان داد مجلات روشنفکری برای او نه محل دیده‌شدن، بلکه میدان ارائه اندیشه و آثاری است که اغلب مجال انتشار رسمی نمی‌یافتند. نوشته‌هایش آگاهانه غیرعامه‌پسند و عمیقاً نظری بودند؛ درست به همان اندازه که سینما و تئاترش چنین بودند. وی در مطبوعات نیز اهل مصالحه نبود. با ابتذال، تاریخ‌نویسی جعلی و ساده‌سازی فرهنگ درافتاد و پیگیرانه بر روشنگری ایستاد. بیضایی سینما را نه ابزار روایت، بلکه میدان اندیشه می‌دانست. در آثار او، تصویر صرفاً حامل قصه نیست؛ حامل تاریخ، حافظه و تعارض است. او به‌جای آن‌که روایت را به خطی ساده و قابل‌هضم تقلیل دهد، آن را می‌شکست، چندپاره می‌کرد و دوباره می‌ساخت.نامش بلند و یادش ماندگار