​​​​​​​
امسال مشهدی ها استوارتر از همیشه همگام با سراسر کشور در راهپیمایی 22 بهمن شرکت خواهند کرد و رویای دشمنان شان را به خوابی پریشان مبدل می کنند. سرخی شهادت، سپیدی صلح دوستی و سبزی آینده ای روشن، گزاره های اندیشه انسان ایرانی است که در پرچم میهن اسلامی نمود یافته است. هزاران سال است که هر ایرانی یک آرش است و شجاعت تیری که از چله کمان اراده اش جدا می شود تا پاسدار مرزهای میهن باشد. مشهدی های ولایت مدار نشان داده اند در بزنگاه های تاریخی کشور نقش مهمی داشته اند و در 22 بهمن هر سال بصیرت، هوشیاری و وطن دوستی خود را به رخ دشمنان کشورشان کشیده اند. زیرا این روز صرفا نه سالروز یک رویداد تاریخی، بلکه فرصتی است تا پیام اتحاد ، همبستگی و ایستادن پای تمامیت ارزی ایران اسلامی را به جهان مخابره کند، چنان که در این 47 سال آرزوی تاراج یک مشت خاک از این مملکت بر دل آنان که پیش از انقلاب 57 ایران را جولانگاه زیاده خواهی های خود کرده بودند، گذاشته اند. فردا میدان 15 خرداد مشهد به رسم هر ساله میعادگاه زنان و مردان، نوجوانان و جوانانی است که هر کدام پرچمدار حفظ استقلال کشور خواهند بود و گرگ های درنده بیرون از مرزها را ناامید می کنند. ساکنان خطه خورشید میدان دار آزادگی ایرانِ امام رضا(ع) خواهند بود و قابی خواهند ساخت که نگاه حیرت زده تمام جهان به ایران باشد و نور امید و ایمان به آینده ای روشن در دل مظلومان و مستضعفان عالم بیش از پیش شعله ور شود و فرمان مایوس سازی دشمن را که توسط رهبر معظم انقلاب مطرح شد، تحقق بخشند. به گزارش «خراسان رضوی»، رئیس شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی استان درخصوص برنامه راهپیمایی ۲۲ بهمن در مشهد گفت: راهپیمایی ۲۲ بهمن در شهر مشهد ساعت ۹ صبح روز چهارشنبه و از میدان ۱۵ خرداد به سمت حرم مطهر رضوی برگزار می شود. 
نسل z چگونه به انقلاب ۵۷ می‌نگرد؟
به مناسبت ایام دهه فجر و سالروز پیروزی انقلاب اسلامی ایران، به سراغ نوجوانان مشهدی رفتیم تا ببینیم آن‌ها تاریخ را چگونه می‌بینند و چه قضاوتی نسبت به انقلابی که پدربزرگ ها و مادربزرگ هایشان در به ثمر رسیدن آن نقش داشتند، دارند. در محلات مختلف مشهد با چند نوجوان گفت و کردیم که نشان می دهد شناخت این نسل از انقلاب اسلامی، بیشتر کلی و مبتنی بر شنیده‌ها و فضای مجازی است. وقتی از آن‌ها پرسیدیم مردم در سال ۵۷ با چه هدفی انقلاب کردند، پاسخ‌های مشترکی شنیده می‌شد: «دنبال اسلام بودند، عدالت می‌خواستند، شرایط اقتصادی بهتر می‌خواستند و آزادی.» با این حال، تعدادی از آن ها معتقد بودند همه آن اهداف به طور کامل محقق نشده است و عده‌ای دیگر تأکید داشتند شرایط امروز پیچیده‌تر از آن است که بتوان آن را صرفاً با آرمان‌های اولیه مقایسه کرد. در بخش دیگری از گفت‌وگو، بحث به وضعیت اقتصادی و آینده کشور کشیده شد. بیشتر نوجوانان نگاه امیدوارانه‌ای به آینده داشتند و معتقد بودند با تلاش نسل جوان می‌توان شرایط بهتری ساخت. در مقابل، تعداد محدودی نیز با اشاره به وضعیت کنونی، آینده روشنی برای خود متصور نبودند و از دغدغه‌های اقتصادی سخن گفتند. نکته قابل توجه این بود که اغلب نوجوانان نقش خود را در خوب درس خواندن، تلاش کردن و ساختن آینده از مسیر پیشرفت علمی و فردی تعریف می‌کردند. آن‌ها کمتر به کنش سیاسی مستقیم اشاره داشتند و بیشتر بر مسئولیت فردی و موفقیت تحصیلی تأکید می‌کردند. پایان‌بخش گفت‌وگوها، درخواست یک پیام به آیندگان بود؛ جمله‌ای کوتاه خطاب به سال‌های پیش رو. پاسخ‌ها ساده اما معنادار بودند: «از امروزتان لذت ببرید»، «امیدتان را از دست ندهید»، «تلاش کنید» و در چند مورد نیز جمله‌ای که سال‌هاست در ادبیات رسمی کشور تکرار می‌شود: «ما می‌توانیم.»