​​​​​​​
نخست وزیر بریتانیا در سخنرانی روز گذشته خود در کنفرانس امنیتی مونیخ عملا تغییر موضع آمریکا درباره امنیت اروپا را به عنوان یک نورم جدید پذیرفت و گفت اروپا غول خوابیده ای است که باید روی پای خودش بایستد. این سخنان بیانگر دو فکت اساسی در روابط بین الملل است:
یک. اروپا برخلاف عصر پسارنسانس (قرون 17، 18، 19 و نیمه ابتدایی قرن 20) که همواره به عنوان مرکز جهان از خود یاد می کرد و حتی استعمارگری را در سایه تجدد و با چاشنی زور و غارتگری به عنوان شیوه متمدنانه به ملل دیگر دیکته می کرد امروز رسما پذیرفته که قدرت و اهمیت سابق را ندارد و عملا اثرگذاری و جایگاه خود را در معادلات جهانی از دست داده است. گرچه که در 80 سال گذشته (پس از جنگ جهانی دوم) اروپا به رغم کاهش نقش اما به مدد پشتیبانی ایالات متحده همچنان بازیگر مهمی بود اما تحولات جهانی و تغییرات رفتاری آمریکا در تعیین اولویت های جدید امنیتی اروپا را به اجبار به پذیرش این حقیقت وادار کرده است. 
دو. این اظهارات استارمر هرچند پذیرش ضعف اروپاست اما بیانگر یک تغییر شگرف در فضای عمومی روابط بین الملل است. جایی که نظم تک قطبی مبتنی بر آمریکا از بین رفته و جهان در برابر یک نظم چند قطبی قرار گرفته است. مسیری که در رابطه با اروپا و همچنین دیگر متحدان آمریکا مثل کانادا، استرالیا، ژاپن، کره جنوبی، کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس و... کم کم باعث بازنگری آن ها در تنظیم روابطشان با ایالات متحده خواهد شد. شاید سیاست های ترامپ عواید و منافع امروز دولت آمریکا را افزایش دهد اما در میان مدت این کشورها را برآن می دارد تا با موازنه روابطشان با چین و آمریکا منافع خود را تامین کنند و در بلندمدت هم به سمت خودکفایی در تامین امنیت بروند. گامی که با شدت یافتن تلاش های کشورهای غیرهسته ای برای هسته ای شدن و برنامه ریزی کشورهای هسته ای مثل بریتانیا و فرانسه برای افزایش و تداوم بازدارندگی اتمی خواهد شد و همین مسئله به مرور باعث از بین رفتن نقش آمریکا به عنوان حامی امنیتی این کشورها و کاهش نفوذ جهانی ایالات متحده خواهد شد.