​​​​​​​
لحظه‌ای که کارلو آنچلوتی نام نیمار را در لیست نهایی تیم ملی برزیل برای جام جهانی ۲۰۲۶ خواند، گویی زمین برای میلیون‌ها برزیلی سبک‌تر شد. تا همین چند روز پیش و حتی ساعات قبل از اعلام لیست، شایعات و گزارش‌های بسیاری از خبرنگاران حاکی از خط خوردن قطعی او بود. اما وقتی کارلتو نام او را به زبان آورد، اشک از چشمان نیمار جاری شد و موجی از شادی، پایکوبی و فریادهایی از سرعشق سراسر برزیل را فرا گرفت. برای مردمی که فوتبال برایشان خود زندگی است و ذوقی عجیب برای آن دارند، همین کورسوی امید کافی بود تا حتی در میان ناامیدی‌ها دوباره جادو کنند و بخندند. از آخرین باری که جام جهانی به ریو رفت، سال‌ها می‌گذرد. نیمار ۱۰ ساله با درخشش نازاریو قهرمانی تیمش را دید و حالا ۲۴ سال است که برزیل تنها یک رویا دارد: ستاره ششم. تا همین یک ماه پیش، بسیاری معتقد بودند نیمار به دلیل افت یا مصدومیت مسافر جام جهانی نخواهد بود. اما تلاش بی‌وقفه و نمایش‌های درخشانش، ورق را برگرداند. آنچلوتی درباره این تصمیم مهم گفت: «تمام سال را صرف آنالیز نیمار کردیم. متوجه شدیم که در این دوره اخیر او ثبات لازم را داشته و از نظر فیزیکی در شرایط خوبی بوده است. نیمار بازیکن مهمی برای ما در جام جهانی خواهد بود. نیمار وضعیت جسمانی‌اش را بهبود بخشیده است.» آنچلوتی با این دعوت، شاید بازیکنی مثل ژوائو پدرو که در چلسی فصلی درخشان را سپری کرده بود قربانی کرده باشد؛ اما در عوض یک ملت را امیدوار و متحد کرد و جایگاه خود را در قلب برزیلی‌ها به شدت بالا برد. جالب این جاست که ژوائو پدرو 10 روز پیش گفته بود: «نیمار الگوی من است و تقریبا همه بازیکنان تیم ملی همین حس را به او دارند. امیدوارم او در جام جهانی حضور داشته باشد.» حالا پدرو، با وجود غیبت در جام، می‌تواند هنرنمایی الگوی خود را تماشا کند. همه می‌دانیم در تورنمنتی مثل جام جهانی، فراتر از مسائل فنی، روحیه، اتحاد و عطش بازیکنان برای جنگیدن به خاطر کشورشان و یکدیگر است که قهرمان را می‌سازد. در دوره قبل، لیونل مسی همان بازیکن ویژه‌ای بود که تمام تیم آرژانتین برایش جان می‌دادند تا جام را بالای سر ببرد. در این دوره، به نظر می‌رسد نیمار قرار است همان شماره ۱۰ افسانه‌ای و رهبر احساسی سلسائو باشد. حضور نیمار قطعا این جام جهانی را جذاب‌تر کرده و برزیل را در کنار تیم‌هایی چون فرانسه، انگلیس و آرژانتین به یک مدعی واقعی و ترسناک تبدیل می‌کند. این همان روحیه‌ای است که در اشک‌های نیمار و کلماتش پس از دعوت نهفته بود: «حرف‌هایم را به یاد داشته باشید، در این جام جهانی همه ما احساس خواهیم کرد که یک نفر هستیم. ما باید جام جهانی را به برزیل بازگردانیم.»