تهاجم قاطع و دردآور جمهوری اسلامی ایران به سرزمین‌های اشغالی از چند منظر اهمیت دارد:
نخست این‌که ایران هیچ گاه متحدان خود را تنها نگذاشته و نخواهد گذاشت. جمهوری اسلامی ایران از تنگه باب المندب گرفته تا مدیترانه و تا خلیج‌فارس، دوستان روزگار سخت خود را فراموش نکرده و نخواهد کرد.
دوم؛ ایران وارد مرحله تازه‌ای از بازدارندگی و معتبرسازی تهدیدات خود شده است؛ بر این اساس تصمیم گرفته شده، اگر خط قرمزی شکسته شد، نیروهای مسلح فوری و قاطع از خود واکنش نشان دهند.
سوم؛ حمله به سرزمین‌های اشغالی در هماهنگی کامل میان فرماندهان نظامی و بخش سیاسی و دیپلماسی کشور صورت گرفته است. پیام‌های مقتدرانه و معنادار  سردار سید مجید موسوی و دکتر سید عباس عراقچی در لحظات آغاز اقدام نظامی علیه سرزمین‌های اشغالی، به همین حقیقت مهم اشاره دارد.
چهارم؛ سردار سرافراز سید مجید موسوی در پیام تلویزیونی خود از انسجام واقعی میان خیابان، دیپلماسی و میدان سخن گفتند.
 این یعنی تأکید چندباره فرماندهان جنگ بر وجود هماهنگی همه‌جانبه درون نظام؛ به‎یقین هر فرد و رسانه‌ای که برخلاف این حقیقت درخشان، خط تفرقه و تنفر را در کشور و خیابان پیش ببرد، به رژیم تروریستی آمریکا و رژیم صهیونیستی خدمت کرده است؛ چه بداند و چه نداند.