بدیهی است که پس از مذاکره و جنگ، مدل مواجهه دشمن با ما و مقاومت دستخوش تغییراتی اساسی شده است. اولین مورد مستهلک کردن توان نظامی ایران در کنترل تنگه هرمز و خلیج‎فارس با حملات نقطه ای است. موضوعی که در میان مدت می تواند توان عملیاتی ایران در منطقه خلیج‎فارس را کاهش دهد و عملا اهرم بستن تنگه هرمز را برای ایران غیرممکن کند. به موازات این موضوع ایجاد راه های جایگزین و فشار شدید بر عمان برای همراهی با مدل آمریکایی نیز از سوی دشمن دنبال می شود. دومین موضوع توافق سه جانبه میان آمریکا، اسرائیل و لبنان است. این در حالی است که آمریکایی ها در تفاهم‎نامه امضاشده با ایران آتش بس در لبنان را به عنوان امتیاز به طرف ایرانی داده بودند و با این توافق سه جانبه در حال تبدیل همان امتیاز به یک تهدید برای ایران هستند؛ به‎خصوص که طرف ایرانی سعی کرد لبنان را به عنوان قطعه‎ای از پازل امنیت ملی خود تثبیت کند. همچنین آن‎ها درصدد برهم زدن انسجام داخلی با خبرسازی های دروغین هستند که آخرین نمونه آن را در مورد خبر خرید محصولات کشاورزی آمریکایی دیدیم. 
اما چرا دشمن با خیال راحت اقدام به پی ریزی حملات و برنامه ریزی برای ضربه زدن به ایران می کند؟ چون پاسخ های ایران به این تهدیدات تکراری شده است. در واقع دشمن می داند معادله ای که ایران دربرابر حملات  به خاک خود تثبیت کرده است، پاسخ هایی فراتر از بستن تنگه یا حملات محدود به پایگاه های آمریکایی نیست. به عبارتی ایران هم مثل طرف آمریکایی تفاهم را فرصتی برای بازسازی توان خود می بیند و حداقل در این مرحله به دنبال تشدید تنش ها نیست. با این حال راه حل پیش روی ایران برای پاسخ به شیطنت های دشمن، تشدید تنش یا به کارگیری برگ های جدیدی برای پاسخگویی است. تداوم راهبرد صدور پاسخ محدود به شیطنت های جدید دشمن، صرفا او را برای شدت بخشی به رفتارهای تجاوزکارانه اش حریص تر می کند. در واقع ایران نیاز دارد تا در برابر رفتارهای دشمن یا برگ های جدیدی رو کند و یا اگر این امکان وجود نداشته باشد، مسیر تشدید تنش ها را در پیش بگیرد که این مسئله نیازمند ایجاد تغییر در مدل بازیگری ایران، خروج از چرخه پاسخ و ایجاد تهدیدهای جدی یا جدید در برابر دشمن است.