پروتئین به واژه پرطرفداری در حوزه سلامت تبدیل شده است. قفسه‌ سوپرمارکت‌ها پر از مواد غذایی شده‌اند که برچسب «پروتئین بالا» روی آن‌ها زده شده است، از ماست و نان گرفته تا میلک‌شیک‌های شکلاتی. اما محصولات غذایی با برچسب «پرپروتئین بالا» سالم‌ترند؟کارشناسان تغذیه هشدار می‌دهند که این ترفند بازاریابی به محصولات نوعی «اعتبار مبنی بر سالم بودن» می‌بخشد، اما بسیاری از این غذاها لزوما سالم‌تر نیستند. بعضی غذاها همچنین سرشار از شکرند و فقط اندکی بیشتر از غذاهایی که به طور طبیعی سرشار از این درشت‌مغذی‌اند، پروتئین دارند. مشکل این است که پروتئین تا این حد، به خطای سالم‌پنداری [یا اصطلاحا توهم سلامت] تبدیل شده است که مصرف‌کنندگان واژه پروتئین را می‌بینند و اغلب فرض می‌کنند یک محصول به‌خودی‌‌خود سالم است، در حالی که همیشه این‌طور نیست. برای این‌که بتوان ادعا کرد یک محصول «سرشار از پروتئین» است، دست‌کم ۲۰ درصد از ارزش انرژی غذایی آن باید از پروتئین تامین شود. بسیاری از غذاهای کامل با این معیار مطابقت دارند، مانند تخم‌مرغ، گوشت، ماهی و توفو. این‌ها انواعی از غذاهایی به شمار می‌روند که تمرکز ما باید بر این باشد که بخش عمده پروتئین را از آن‌ها دریافت کنیم، نه غذاهای فراوری‌شده‌ای که با عنوان پرپروتئین تبلیغ و بازاریابی می‌شوند.