خیلی‌ها از ترکیه به عنوان تیمی که  انتظار نداشتیم حذف شود، نام می برند اما در کنار ترکیه، اروگوئه هم تیمی بود که حذفش دور از انتظار بود. حضور اروگوئه در جام جهانی یک فاجعه کامل بود. آن ها حتی موفق به کسب یک برد در گروه «H» نشدند و خیلی زود از دور مسابقات کنار رفتند. شکست ۱-۰ مقابل اسپانیا تنها مهر تأییدی بر حذف بود، اما واقعیت این است که اروگوئه هرگز نباید به جایی می‌رسید که سرنوشتش به نتیجه آن بازی گره بخورد. تیمی با این سطح از کیفیت، باید به‌راحتی از سد عربستان سعودی و کیپ‌ورد عبور می‌کرد، اما دو تساوی ناامیدکننده مقابل این تیم‌ها، همه‌چیز را از کنترل خارج کرد. ستارگانی چون فدریکو والورده، داروین نونیز، رودریگو بنتانکور و...، نوید یک تیم قدرتمند را می‌دادند، اما در عمل، هماهنگی لازم هرگز شکل نگرفت. پیش از بازی با اسپانیا، اختلاف میان بازیکنان و مارسلو بیلسا به اوج رسید. بازیکنان باور داشتند برابر لاروخا باید محتاط‌تر و دفاعی‌تر بازی کنند، اما مارسلو بیلسا طبق فلسفه همیشگی‌اش عقب ننشست. او بر اجرای بی‌چون‌وچرای تاکتیک‌های تهاجمی خود تأکید کرد؛ تصمیمی که در نهایت هزینه سنگینی داشت و تعادل تیم را بر هم زد. در کنار این آشفتگی تاکتیکی، اشتباهات فردی هم کار را تمام کرد. فرناندو موسلرا آن‌قدر عملکرد ضعیفی داشت که در بازی با اسپانیا بین دو نیمه تعویض شد؛ دروازه‌بانی که روی گل‌های خورده برابر اسپانیا، عربستان و کیپ‌ورد نقش مستقیم داشت و به نمادی از فروپاشی اروگوئه در این جام تبدیل شد. اروگوئه، یکی از پرافتخارترین تیم‌های تاریخ جام جهانی و قهرمان اولین دوره، نه فقط به‌خاطر قدرت رقبا ، بلکه به‌دلیل شکافی که از درون شکل گرفت، حذف شد؛ تیمی که پیش از سوت پایان، از درون تمام شده بود.