​​​​​​​
در روزگاری نه چندان دور، درج نام پژمان جمشیدی روی پوستر یک فیلم کمدی، به معنای تضمین صد درصدی فروش آن و گرم شدن جدی گیشه‌ها بود. با این حال، این فوتبالیست سابق که با هوشمندی جایگاه خود را به عنوان پول‌سازترین و یکی از گران‌ترین ستاره‌های سینمای تجاری ایران تثبیت کرد، در سال‌های اخیر با کارنامه‌ای مواجه شده که نشانه‌های روشنی از افول یا حداقل پایان دوران جادویی او به تماشاگران می‌دهد.
سقوط آزاد در گیشه اخیر
شاهد عینی این مدعا، وضعیت اکران فیلم‌های اخیر پژمان جمشیدی است. فیلم سینمایی «آنتیک» که این روزها روی پرده سینماها دیده می‌شود، در حالی پس از افزون بر 2 ماه اکران به تازگی مرز 50 میلیارد تومان را رد کرده که در همین هفته‌های اخیر، بلیت سینما هم افزایش قیمت را تجربه کرده و این میزان فروش، تنها با جذب 460 هزار تماشاگر رخ داده است. با احتساب سهم 30 تا 35 درصدی صاحب فیلم در گیشه، این فیلم عملا حدود 15 تا 16 میلیارد تومان برای سرمایه‌گذار آورده مالی داشته که یقیناً حتی کفاف پرداخت دستمزد بازیگران اصلی فیلم را هم نمی‌دهد و یک شکست تجاری را برای این فیلم نشان می‌دهد. جالب آن که جایگاه نخست «آنتیک» در گیشه امسال، همین روزها از طرف فیلمی کم‌هزینه و توقیفی با عنوان «تهران کنارت» تهدید می‌شود که از قضا هیچ ستاره بفروشی هم ندارد. این وضعیت سال گذشته نیز تا حد زیادی برای پژمان جمشیدی وجود داشت. در این سال جز فیلم کمدی «دایناسور» به کارگردانی مسعود اطیابی که با وجود اکران نوروزی، نهایتاً به فروش 152 میلیارد تومانی رضایت داد، هیچ‌کدام از فیلم‌های پرتعداد پژمان در این سال، به مرز یک میلیون تماشاگر نرسیدند. اگرچه همین رقم 152 میلیارد تومانی هم با جذب یک میلیون و 860 هزار تماشاگر اتفاق افتاد که باز هم برای زوج همیشه برنده اطیابی - جمشیدی یک عقبگرد بود. پس از «دایناسور»، فیلم «قسطنطنیه» نیز نتوانست موج بزرگی ایجاد کند و در مرز گیشه 78 میلیاردی متوقف شد. «کوکتل مولوتف» 63 میلیارد تومان فروخت، «ناجورها» به 51 میلیارد تومان اکتفا کرد و «خانه ارواح» به رغم 7 سال توقیف، با شکستی سنگین مواجه شد و تنها 28 میلیارد تومان فروخت تا نشان دهد فرمول جمشیدی دیگر به تنهایی کارساز نیست.
یادآوری دوران طلایی
این آمار ناامیدکننده زمانی بیشتر خودنمایی می‌کند که نگاهی به دوران اوج این بازیگر بیندازیم. در سال 1402، زوج برنده اطیابی - جمشیدی فیلم «هتل» را با جذب 6 میلیون و 300 هزار تماشاگر روی پرده فرستادند و پیش از آن نیز فیلم «دینامیت» در سال 1400 و با بلیت‌های بسیار ارزان‌تر، 58 میلیارد تومان فروخت که در آن زمان سینماها را نجات داد و در دوران رکود پسا‌کرونا، به مرز 2.5 میلیون تماشاگر دست یافت. اگرچه به راحتی نمی‌توان علت اصلی این نزول را معرفی کرد، اما اشباع بیش از حد مخاطب از تماشای کمدی‌های پژمان جمشیدی، ضعف شدید فیلم نامه‌ها و تکرار بی‌رویه یک تیپ خاص کمدی، جادوی گیشه جمشیدی را کم‌اثر کرده. اگرچه پژمان هنوز مهره‌ای محترم در گیشه سینماست، اما آمار اکران دو سال اخیر نشان می‌دهد که دوران پادشاهی بلامنازع او بر گیشه به پایان رسیده و او برای بقا، نیازمند بازنگری جدی در انتخاب‌هایش است.