مخاطب گرامی، از دست دادن همسر در سن جوانی، تجربه‌ای بسیار دشوار و دردناک است و طبیعی است که پس از پشت سر گذاشتن یک سال پر از سوگ و تغییر، اکنون در برابر چنین پیشنهادی احساسات متفاوتی را تجربه کنید. این نگرانی نه‌تنها طبیعی، بلکه نشانه دقت و مسئولیت‌پذیری شما در تصمیم‌گیری است.
چه باید کرد؟
آنچه بیش از همه اهمیت دارد، این است که این ازدواج بر پایه انتخابی آگاهانه و خواست قلبی هر دو نفر شکل بگیرد، نه صرفاً بر اساس احساس وظیفه یا فشار خانواده. چون در غیر این صورت، ممکن است با گذشت زمان و تغییر شرایط، احساس نارضایتی یا پشیمانی ایجاد شود. در عین حال، نباید تنها بر اساس یک احتمال، انگیزه برادر همسرتان را قضاوت کرد. ممکن است او در این مدت، با شناختی که از شخصیت، ارزش‌ها و سبک زندگی شما داشته، به این نتیجه رسیده باشد که مایل است زندگی مشترکش را با شما آغاز کند و مسئولیت این انتخاب را نیز آگاهانه بپذیرد. تفاوت میان «احساس تکلیف» و «انتخاب آگاهانه» تنها از طریق گفت‌وگوهای صریح، صادقانه و بدون دخالت دیگران روشن می‌شود.
بهترین پیشنهاد گفت‌وگو است
پیشنهاد می‌کنم پیش از هر تصمیمی، به خودتان و او فرصت دهید تا درباره انتظارات، اهداف زندگی، نگاهتان به ازدواج، نقش فرزندتان در زندگی مشترک، مسئولیت‌های آینده و احساس واقعی‌تان به یکدیگر صحبت کنید. اگر احساس کردید که هر دو، فارغ از نظر خانواده، باز هم یکدیگر را برای زندگی مشترک انتخاب می‌کنید، این موضوع می‌تواند نشانه امیدوارکننده‌ای باشد. در کنار این گفت‌وگوها، شرکت در جلسات مشاوره پیش از ازدواج نیز بسیار ارزشمند است. در این جلسات، انگیزه‌های ازدواج، میزان آمادگی روانی، سبک‌های ارتباطی، توانایی حل تعارض، انتظارات متقابل و پذیرش نقش همسری و والدگری بررسی می‌شود. 
عجولانه تصمیم نگیرید
به خاطر داشته باشید که عجله نکردن در این تصمیم، به معنای از دست دادن فرصت نیست. شما قرار است برای آینده خود و فرزندتان تصمیمی بگیرید که آثار آن سال‌ها ادامه خواهد داشت. اگر این ازدواج بر پایه احترام، علاقه، انتخاب آزادانه و مسئولیت‌پذیری هر دو نفر شکل بگیرد، می‌تواند آغازی سالم برای فصل جدید زندگی باشد.