در میانه گفت وگویم با تادگ هیکی، با تمام وجود احساس می کنم، اگرچه او انسان جهان و جغرافیای دیگری است که شاید چندان انتظار این میزان بیداری و آزاداندیشی از او نیست اما به نظرم تادگ، حق انسانیت و آزادگی را ادا کرده است. من امروز با تادگ هیکی، کمدین، نویسنده و فیلم ساز اهل کشور ایرلند، فعال ضد صهیونیسم و جنبش های آزادی خواهی و عدالت جویی که برای حضور در مراسم تشییع پیکر آیت ا... خامنه ای به ایران آمده بود، گفت وگو کردم. در این هم سخنی، علت حضورش در این مراسم و پیام حضور چند ده میلیونی مردم در تشییع را جست وجو کردم. اما یک بخش مهم در شخصیت این ایرلندی اهل تحلیل و دانش سیاسی، حضورش در حرکت جهانی «صمود» در حمایت از مردم غزه است که درباره آن هم حرف هایش را شنیدم.عمیقا معتقدم، مطالب این انسان دور از جغرافیای ما اما نزدیک به فرهنگ ما، خواندنی است.

آقای تادگ، می دانم که شما در کشورتان یک کمدین سیاسی هستید. نمی خواهم تعجبم را از سفرتان به ایران و حضور در مراسم تشییع شهید آیت ا... خامنه ای کتمان کنم. واقعا چرا به ایران آمدید؟
 فکر می‌کنم استدلال من لزوماً مذهبی یا غیرمذهبی نباشد. اما لازم است من دیدگاهم را درباره کشور و رهبر سابق شما بگویم. به نظر من به عنوان یک ضد امپریالیست، ایران در حال حاضر مرکز مبارزه با امپریالیسم در جهان است و فکر می‌کنم رهبری که  می‌خواهد عدالت جهانی را ببیند و دوست دارد ببیند که مردم کشورها خودشان آینده وطنشان را تعیین کنند این رهبر، بسیار الهام‌بخش و قابل احترام است.
بنابراین در پاسخ شما باید بگویم، بله من به عنوان یک ضد امپریالیست این جا هستم و معتقدم، ایران و مردمش در این مسیر حرکت می کنند.
اما شما از جغرافیایی می آیید که آن جا غالب دولت ها با برچسب تروریست، جنگ، تحریم و ترور به مردم و کشورهای دیگر پاسخ می‌دهند...
من یک ایرلندی هستم و فکر می کنم دیدگاه منحصر به فردی از یک اروپایی دارم. بنابراین احساس نمی‌کنم که یک غربی معمولی باشم و بگویم اگر بریتانیایی یا آلمانی یا ایتالیایی هستید، درک نمی‌کنید که برچسب تروریست خوردن چه حسی دارد. مثلاً ایرلندی‌ها این را فوراً درک می‌کنند و فکر می‌کنم ما می‌دانیم که وقتی شما برچسب تروریست و غیرانسانی بودن به شما زده می‌شود چه احساسی به انسان دست می دهد.
   در مورد ایرلند، ما در سال ۱۹۱۶ جنبشی داشتیم که  جنگ برای استقلال جنوب ایرلند را تسریع کرد. شهدا و انقلابیون در آن زمان هیچ حمایت مردمی نداشتند، اما بریتانیایی‌ها آن ها را با چنان وحشیگری اعدام کردند که کل جمعیت پشت سر آن ها متحد شدند و این در مورد ایران و مقاومت لبنان نیز صدق می‌کند و البته شاید بهترین مثال، در مورد مقاومت فلسطین باشد. صهیونیسم واقعاً سعی دارد وطن و خاک فلسطین را برای همیشه از بین ببرد در حالی که می بینیم آن ها هر روز قوی تر می شوند و باید به صهیونیسم، بگوییم که بدانید امروز تمام جهان فلسطین است. شما می توانید  گروه های مقاومت و مردم را بکشید، اما نمی‌توانید فکر، شور و اشتیاق، انگیزه و آرمان آزادی را از بین ببرید. این دقیقا همان چیزی است که من در ایران و در پی شهادت رهبر شما دیدم، یعنی مردم با از دست دادن رهبرشان، انگیزه و فریادشان علیه امپریالیسم بلندتر شد.
​​​​​​​
تو در مراسم تشییع تهران و مشهد شرکت کردی و حضور ده ها میلیونی مردم در ایران و عراق را دیدی. به نظرت، پیام این استقبال عظیم به جهان چیست؟
 من فکر می‌کنم این پیام در همان شعاری که انتخاب کردید، یعنی «باید برخاست» وجود دارد. من به دو چیز فکر می‌کنم: اول این که مردم جهان، وحدت و همبستگی ایرانی ها را می بینند؛ وحدتی که رهبری آیت ا... خامنه ای به ارمغان آورد و دوم این که همان طور که قبلاً گفتم، این همبستگی در پی توحشی است که دشمن از خود نشان داده است. ما این جا این حضور را می بینیم و آن را تحسین می‌کنیم و می‌بینیم که دیدگاه غرب درباره  ایران چقدر مغرضانه و گمراه‌کننده است.
اما خیلی بیشتر از آن، به این می اندیشم که اکنون در سراسر جهان افراد زیادی هستند که برای تغییر در جهان تلاش می‌کنند. معتقدم زمان آن فرا رسیده که آزادی خواهان جهان، باید همین حالا پشت این جنبش ضد ظلم و آزادی خواهی متحد شوند؛ چراکه حالا باید همه ما از جا علیه ظلم برخیزیم. به نظرم، این حضور می تواند یک فراخوان جهانی برای «برخاستن» باشد. چرا فقط در ایران، لبنان، یمن و فلسطین؟ چرا همیشه فقط همین کشورها علیه اربابان استعماری مبارزه کنند؟ چرا کمپانی گوگل به عرصه مبارزه علیه ظلم وارد نمی شود؟
جهان باید امروز، رفتار ظالمانه و کودک کشی ها را ببیند؛ باید از این حجم از توحش منزجر شویم تا بتوانیم علیه این استبداد بایستیم و قیام کنیم. 
تادگ، اگر موافق باشی درباره حضورت در کاروان صمود صحبت کنیم. شما با این حرکت جهانی پیام بزرگی به تمام جهان فرستادید و اعلام کردید که ظلم و نسل کشی در غزه، دیگر پنهان نمی ماند. علاقه مندم از تو درباره تجربه ات در صمود بشنوم. 
من قبلاً به دوستان و خانواده‌ام گفته‌ام که حضورم در حرکت جهانی صمود از روی عشق بود، اما در عین حال عملی از روی ناامیدی هم بود. من در کشوری زندگی می‌کنم که مردم آن عالی هستند، اما نهادهای ایرلند کاملاً در نسل‌کشی غزه همدست هستند چون هیچ اقدام معناداری در نفی ظلم علیه فلسطینی ها انجام نمی‌دهند.
با افزایش کشتار در غزه، من هم تلاش هایم با هدف تنویر افکار عمومی نسبت به توحش صهیونیست ها در غزه زیاد شد. حتی با وجود این که عملا به شغل و حرفه ام لطمه زده بودم، اما  باز هم همراهی و واکنشی جدی از سوی مخاطبانم نمی‌دیدم.
بنابراین از روی ناامیدی و البته با عشق تصمیم گرفتم با وجود این که سفر با کشتی را دوست ندارم، اما راهی صمود شوم؛ چون باید به سهم خودم در مبارزه با صهیونیست ها و کمک به مردم غزه فداکاری می کردم. 
آن طور که شنیدیم و در خاطرات همراهان صمود خواندیم، صهیونیست ها به شما هم رحم نکردند و شما هم توحش آن ها را تجربه کردید...
ببین، من از نزدیک و شخصاً وحشیگری صهیونیست ها را دیدم. تنها چیزی که آن ها می‌فهمند نفرت پراکنی و خشونت است. آن ها با ما در نهایت وحشیگری رفتار کردند، این جا بود که فهمیدم وقتی از توحش صهیونیست ها در قبال فلسطینی ها می گویند، معنایش چیست.
آن ها ما را تهدید به کشتن کردند، اسلحه روی صورت ما گذاشتند، از مراقبت‌های پزشکی دریغ و با ما مثل حیوان رفتار و اصلا ما را حیوان خطاب کردند. دلیل این رفتارهایشان هم مشخص است، چون آن ها سال های متمادی از یک مصونیت برخوردار بوده‌اند و به معنای واقعی کلمه احساس می‌کنند می‌توانند هر کاری با هر کسی انجام دهند. عمیقا معتقدم این یک واقعیت وحشتناک برای جهان است. آیا به نظر شما نباید در برابر این حجم از ظلم با هم متحد باشیم تا بتوانیم مقابل این توحش بایستیم؟