جام جهانی ۲۰۲۶ با تمام فراز و نشیب‌هایش، در شبی که ورزشگاه متلایف بیشتر به میدان نبرد شباهت داشت تا صحنه نمایش فوتبال، به ایستگاه آخر رسید. اگر فینال دوره قبلی یکی از بهترین و پرهیجان‌ترین بازی‌های تاریخ فوتبال بود که هر بیننده‌ای را میخکوب می‌کرد، این فینال که قرار بود تقابل میراث مسی و جوانی یامال باشد، بدون شک یکی از بدترین، خسته‌کننده‌ترین و بی‌روح‌ترین فینال‌های تاریخ بود که جذابیت خاصی برای هواداران بی‌طرف نداشت. اسپانیای دلافوئنته که در طول تورنمنت با فوتبال مالکانه و بی‌نقص خود چشم‌ها را خیره کرده بود، در برابر آرژانتینی قرار گرفت که این بار نه با جادوی شماره ۱۰، بلکه با سنگر گرفتن در یک‌سوم دفاعی به دنبال بقا بود. اخراج انزو فرناندز و ضربه نهایی فران تورس در وقت‌های اضافه، نه تنها به سلطه بلامنازع لاروخا بر جهان فوتبال رسمیت بخشید، بلکه نقطه پایانی بود بر داستان طولانی و پرماجرای لیونل مسی در جام‌های جهانی؛ پایانی که برخلاف قطر، با اشک حسرت و تسلیم در برابر نبوغ ماتادورها همراه شد.
​​​​​​​
شطرنج خسته‌کننده تاکتیک‌ها
همان‌طور که انتظار می‌رفت، جریان بازی و مالکیت توپ از همان دقایق ابتدایی در انحصار اسپانیا بود. لاروخا با پرس شدید از بالا تلاش می‌کرد روزنه‌ای در سد دفاعی رسوخ‌ناپذیر آرژانتین پیدا کند، اما اسکالونی با طراحی یک بلوک تدافعی به شدت فشرده در زمین خودی، مهندسان اسپانیایی را در فضاهای تنگ کاملا خفه کرده بود. در این سمت میدان، تنها ایده آلبی‌سلسته برای زهر ریختن، استفاده از شروع مجددهای بلند امیلیانو مارتینز و دل بستن به فرارهای غافلگیرکننده مهاجمان به پشت خط دفاعی حریف بود؛ حربه‌ای که مقابل ساختار دفاعی بی‌نقص اسپانیا (تیمی که تا پیش از فینال تنها یک گل دریافت کرده بود) عملا به در بسته خورد. نبرد تاکتیک‌های شطرنج‌گونه اسکالونی و دلافوئنته باعث شد جذابیتی را که از آن انتظار داشتیم، نبینیم. نیمه اولی که در تاریخ به عنوان یکی از کم‌موقعیت‌ترین نیمه‌های فینال ثبت شد؛ جایی که تنها ۳ شوت زده شد و سهم آرژانتین صفر بود.
چرا آرژانتین بیدار نشد؟
در نیمه دوم، حتی همان توپ‌های بلند پشت دفاع هم قطع شد. تنها ضربات آرژانتین در این نیمه، نه به توپ، بلکه به ساق پای بازیکنان اسپانیا توسط پاردس بود! اما چرا آلبی‌سلسته تا این حد فلج شده بود؟ پاسخ در هوش تاکتیکی لاروخا نهفته است. شاگردان دلافوئنته نه تنها هماهنگ و مالکانه بازی می‌کنند، بلکه استاد بلامنازع تخریب بازی حریف هستند؛ به‌خصوص حریفانی که برای بازی‌سازی، تمام اتکای خود را روی یک بازیکن می‌گذارند. اسپانیا دقیقا همان تاکتیکی را پیاده کرد که در بازی قبلی منجر به مهار کامل اولیسه شده بود. آن‌ها این بار مسی را به طور کامل از جریان بازی خارج کردند تا آرژانتین عملا خلع سلاح شود. همواره این هشدار وجود داشت که آمادگی مسی یک موهبت است، اما وابستگی مطلق به او، پاشنه آشیل تیم اسکالونی است. وقتی مسی مهار شود، آرژانتین راحت می بازد. تراکم یک‌سوم دفاعی آرژانتین هیچ راهی برای نفوذ باقی نگذاشته بود تا این که انزو فرناندز با خطا روی کوبارسی اخراج شد. آرژانتینی که با برنامه پنالتی جلو آمده بود، حالا باید ۱۰ نفره در برابر تیمی مقاومت می‌کرد که مالکیت توپ را به هنر تبدیل کرده بود. آمار وحشتناک و عجیب بود؛ آرژانتین تا دقیقه ۹۰ حتی یک شوت به سمت دروازه نداشت؛ اتفاقی بی‌سابقه در تاریخ فینال‌های جام جهانی.
نبوغ دلافوئنته و ضربه نهایی فران تورس
تعویض‌های دلافوئنته نشان داد که او اصلا دوست ندارد کار به ضربات پنالتی کشیده شود. ورود فران تورس و فشار بی‌امان اسپانیا، آرژانتین ۱۰ نفره را که تمام امیدش به درخشش امی مارتینز بود، در هم شکست. مارتینز با 11 مهار رکورد جدیدی در تاریخ فینال‌ها ثبت کرد، اما سرانجام در دقیقه 106 روی یک ارسالی بلند و ضربه بی‌نقص فران تورس، دروازه‌اش باز شد.آرژانتینی ها که  حتی با 11 بازیکن هم حرفی برای گفتن نداشتند ،  اولین شوت شان در کل مسابقه، یک والی از مسی در دقیقه 117 بود که به صورت مرینو برخورد کرد. 
آلبی سلسته و پایان یک دوران
هیچ‌کس در این دوره انتظار قهرمانی از آرژانتین خسته را نداشت. آن‌ها با چاشنی شانس و قرعه مناسب تا فینال پیش آمدند. تیم اسکالونی معمولا عقب نمی‌نشیند، اما دلافوئنته آن‌ها را 120 دقیقه در قفل تاکتیکی خود اسیر کرد. پس از اخراج فرناندز، اسکالونی مجبور به تسلیم شد. این شکست شباهت عجیبی به فینال 2014 و 1990 داشت. در 1990، آرژانتین که مارادونا را داشت با ارائه یک بازی کاملا دفاعی و خشن، با اخراج بازیکنانش در نهایت مغلوب آلمان شد. در 2014 هم مسی و یارانش در وقت‌های اضافه با گل ماریو گوتزه (یک بازیکن تعویضی) جام را از دست دادند. حالا در 2026، فران تورس در نقش گوتزه ظاهر شد تا آرژانتین برای چهارمین بار در تاریخ نایب‌قهرمان شود. مسی با 39 سال سن، دومین بازیکن مسن تاریخ فینال‌ها شد و در آخرین مسابقه‌اش در جام جهانی، نتوانست دوباره جام را لمس کند. او حتی در جدول کفش طلا هم با 21 گل، پایین‌تر از امباپه (22 گل) قرار گرفت. تماشای او در تمام این سال‌ها لذت بخش بود؛ اما پایان این قصه، تلخ و گزنده بود.