فرهیختگان: ایران پساجنگ رمضان در نقطه‌ای ایستاده است که می‌تواند مسیر خود را از «واکنش به بحران‌ها» به «هدایت آگاهانه آینده» تغییر دهد؛ اما کیفیت صورت‌بندی نهادی این تغییر تعیین می‌کند که آیا کشور بار دیگر به تورم اداری، تکثیر ساختار‌های موازی و اصطکاک نهادی گرفتار می‌شود یا می‌تواند به یک الگوی تازه از «حکمرانی پیشرفت» و «نهاد راهبر توسعه» دست یابد. مسئله اصلی در این لحظه، بیش از آن که تأسیس نهاد‌های جدید باشد، بازآرایی کارکرد نهاد‌های موجود بر مدار مأموریت‌های ملی است.
جام جم: ذهن‌های استعمارزده شاید بگویند از نظر قوانین بین‌المللی و مقررات حقوقی دریانوردی ما نمی‌توانیم بدون همکاری عمان تنگه هرمز را مدیریت کنیم. از این افراد باید پرسید مگر براساس قوانین بین‌المللی به ایران حمله شد که پایان آن براساس قوانین بین‌المللی باشد؟ چطور در آغاز جنگ «جهان متمدن» سکوت کرده بود و بلکه حمایت و همراهی می‌کرد؟ حالا ما باید به این درندگان سفاک پاسخ دهیم و پایبندی خود به قوانین بین‌الملل را ثابت کنیم؟ باید این افکار متحجرانه و مرتجعانه را که جز خسارت و زیان برای کشور ما هیچ فایده‌ای نداشته است به زباله‌دان بیندازیم.
اعتماد: برای تهران، توافق دفاعی عربستان، پاکستان و ترکیه، نه جای هراس غیرواقع‌بینانه دارد و نه جای بی‌تفاوتی انفعالی. شطرنج خاورمیانه پیچیده‌تر شده و پاسخ ایران به این آرایش نوظهور، نباید بیانیه‌های تكراری، بلكه ارزیابی دقیق بازدارندگی، خروج از انزوای ساختاری و دیپلماسی پرسرعت و عملیاتی باشد. سیاست خارجی و منافع ملی معطل بازی‌های سیاست داخلی نمی‌ماند.