​​​​​​​
جواد نکونام در همین دو هفته ابتدایی حضورش روی نیمکت تراکتور، یک پیام روشن برای رقبا فرستاده است؛ این تیم برای قهرمانی آمده. تراکتور در هر دو مسابقه چهره‌ای منسجم و بی‌نقص در دفاع داشت و از موقعیت‌هایی که به دست آورد، نهایت استفاده را برد. وقتی نکونام به تراکتور آمد، برخی از هواداران نگران سبک بازی تدافعی و شاید نه چندان زیبای او بودند اما نکونام ثابت کرد با همین فرمول همیشگی می‌تواند کارهای بزرگی انجام دهد. اوج این نمایش دفاعی تراکتور در نبرد بزرگ مقابل سپاهان دیده شد. توپ و میدان در اختیار زردپوشان بود و شاید روی کاغذ حق آن ها شکست نبود اما فلسفه دفاع و ضدحمله نکونام کار خودش را کرد. تراکتور روی دو موقعیت، دو بار دروازه حریف را باز کرد و با سه امتیاز از زمین خارج شد. این دقیقا همان سبکی است که نکونام در استقلال هم پیاده کرد و نتایج درخشانی گرفت. استقلال او در 30 بازی تنها 17 گل خورد اما بدشانس بود که در روز آخر، جام را با اختلاف یک امتیاز به رقیب همشهری یعنی پرسپولیس واگذار کرد. در لیگ ایران اصولا تیمی که ساختار دفاعی بهتری دارد قهرمان می‌شود و نکونام این قانون نانوشته را خوب می‌داند. حالا تراکتور هم دفاعی بازی می‌کند و هم به شدت زهردار است. تیمی که به خوبی راه‌های نفوذ را می‌بندد و با بازیکنانی مثل شهریار مغانلو در بازی با پیکان و امیرحسین حسین‌زاده در دیدار با سپاهان، از نصفه و نیمه‌ترین موقعیت‌ها گل می‌سازد. تی‌تی‌ها که تا فصل پیش فقط خوب گل می‌زدند، حالا با نکونام خوب هم دفاع می‌کنند و یکی از سه تیم شش امتیازی لیگ هستند. حالا باید دید مردی که پس از کار با کارلوس کی روش شیفته فوتبال دفاعی شده، تا پایان فصل با همین سبک دفاعی و چشم به ضدحمله پیش می‌رود یا تاکتیکش را عوض خواهد کرد.