افراد مبتلا به چاقی ممکن است درمقطعی هیچ‌یک ازعوارض آشکاراین بیماری را نداشته باشند،اما این وضعیت به معنای سلامت کامل نیست.چاقی می‌تواند درطول زمان احتمال بروزمشکلاتی مانند اختلالات متابولیک،بیماری‌های قلبی‌عروقی و آسیب‌های مرتبط با اضافه‌وزن را افزایش دهد؛بنابراین کاهش وزن وکنترل آن نباید به زمان ظهورعوارض موکول شود.

​​​​​​​اصلاح سبک زندگی،شامل پیروی ازالگوی غذایی مناسب وافزایش فعالیت بدنی، همچنان پایه اصلی کاهش وزن به شمارمی‌رود؛مسیری که به استمراروبرنامه‌ریزی بلندمدت نیازدارد.داروهای خوراکی کاهش وزن درسال‌های گذشته،به دلیل اثربخشی محدود وعوارض احتمالی،کاربردکمتری داشتند.جراحی‌های چاقی نیز دردوتاسه دهه اخیربه عنوان یکی ازگزینه‌های درمانی برای برخی افراد مطرح شده‌اند.
دریک دهه گذشته،داروهای جدید کاهش وزن که اغلب به شکل تزریقی مصرف می‌شوند،دردسترس قرارگرفته‌اند.این داروها انواع مختلفی دارندوبرخی نمونه‌های تولید داخل نیزوارد بازارشده‌اند.دارویی مانند«تیرزپاتاید» می‌تواند به کاهش وزن قابل‌توجه کمک کند،اما استفاده ازآن برای همه افراد مبتلا به چاقی مناسب نیست.
افرادی که سابقه التهاب لوزالمعده دارند،به‌ویژه اگرعلت آن برطرف نشده باشد،باید پیش ازمصرف این داروها ارزیابی دقیق شوند.همچنین وجود سرطان تیروئید یا سابقه خانوادگی برخی انواع این بیماری،ازموارد مهمی است که باید پیش ازشروع درمان بررسی شود.مصرف داروهای لاغری باید تنها پس ازارزیابی شرایط فردی وبا تجویز و پیگیری پزشکی انجام شود.