بانک‌ها واقعاً پدیده‌های جالبی هستن، از قوانین و مقررات‌شون که بگذریم، یکی از نکات اسرارآمیز تو هر بانکی تعداد باجه‌هاست، یعنی شما برای این‌که بدو ورود تعداد باجه‌های فعال یک بانک رو کشف کنین باید تعداد باجه‌های موجود رو تقسیم بر سه یا چهار کنین. خلاصه اگه وارد یک بانک شدین و دیدین به‌طور مثال 8 تا باجه داره اصلاً ذوق‌زده نشین؛ چون باجه‌ها باجه هستن، اما باجه نیستن، یعنی هستن، اما به دلایل نامعلومی که علم هنوز کشف نکرده، کارمندی اون‌جا خدمات‌رسانی نمی‌کنه. لذا از بین خیل عظیم باجه‌های زیبا، همیشه دو باجه کارمند داره، که از اون دوتا، همیشه یکی‌شون کاری انجام نمیده، لااقل کاری که مربوط به مردم باشه رو انجام نمیده. حتی اگه بری بگی یک سوال داشتم به‌هیچ وجه تحویل نمی‌گیره و درجا میگه باید نوبت بگیرین. درکل به‌لحاظ علم آمار، شانس این‌که شما بتونین سوال بانکی‌تون رو از کریس رونالدو یا بردپیت بپرسین بیشتره تا این‌که از یک کارمند بانک در باجه غیرفعال بپرسین. حالا همه اینا به‌کنار، فکر کردین همون یک باجه کار ملت رو تند تند راه میندازه؟ زهی و بازهم زهی خیال باطل. یا سیستم‌های بانک قطعه، یا سیستم‌های بانک وصله اما سیستم‌ها از تهران قطعه، یا سیستم‌ها وصله و شما هم مدارک‌تون تکمیله، اما همون لحظه که نوبت‌تون میشه رئیس یا معاون بانک، باجه‌دار عزیز رو صدا می‌زنن. آیین چایی خوردن یک کارمند بانک هم متاثر از سبک‌زندگی ژاپنی‌ها خیلی با طمانینه و زیباست، تا یک کارمند بخواد چایی رو بره بالا ما دق کردیم و بانک تعطیل شده رفته پی کارش.